เพิ่งเสร็จแล้วรีบเอามาลงค่ะ เมื่อองค์ลงก็ต้องต่อให้จบ
ไมไ่ด้เกลาสำนวนเลยค่ะ ติดขัดอย่างไรค่อยมาแก้ทีหลัง ;w;

เป็นคู่ที่เกริ่นไว้แล้วว่าชอบเป็นคู่ที่สาม แต่ไม่รู้ทำไมเป็นตอนที่ยาวกว่าสองคู่แรกซะอีก
กระเรียนกับสตอเบอรี่ อยุ่ด้วยกันมีพลังมากมายจริงๆ


****************************************


ความรู้สึกพิเศษ

 


                อิจิโกะ ฮิโตฟุริเป็นดาบหนุ่มผู้เพียบพร้อมทั้งกิริยามารยาท ทั้งการวางตัวเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่น้องชาย ทั้งสุภาพให้เกียรติกับดาบเล่มอื่นๆ ถือได้ว่าไม่มีอย่างใดเป็นข้อบกพร่องในตัวอิจิโกะแม้แต่น้อย

                “ก็เพราะนั่นล่ะ ถึงเห็นได้ชัดไงล่ะ” มิดาเระ โทชิโร่ หนุ่มน้อยมีดสั้นในชุดกระโปรงฟูฟ่องพูดกับพี่น้องที่เหลืออีก 9 เล่มของตน เด็กๆมีดสั้นและดาบสั้นตระกูลโทชิโร่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันเกี่ยวกับพี่ชายสุดรักของพวกเขา

                “นึกว่าคิดไปเองคนเดียวซะอีก” อัทสึ โทชิโร่ พูดเสริม

                “ผมก็ดูออกนะ!” อากิตะกับโกโคไตพูดพร้อมกัน

                ยะเก็นขยับแว่นตาที่เขาจะใส่เมื่ออยู่ในชุดไปรเวท “พี่อิจิกำลังมีความรู้สึกพิเศษสุดๆ”

“กับ....” นามาซูโอะชี้ไปทางโฮเนะบามิ

เด็กหนุ่มผมขาวก็พูดต่อ “ท่านทสึรุมารุ”

“แล้วท่านทสึรุมารุล่ะ?” แฝดไม่แท้มาเอดะและฮิราโนะถามพร้อมเพียงกัน

“โฮะโฮ่-- กระผมว่าท่านทสึรุมารุเองก็ถูกใจท่านพี่อิจิไม่น้อยเลยทีเดียว” จิ้งจอกบนไหล่ของนากิคิสึเนะตอบแทนเจ้าของที่แค่พยักหน้าเห็นด้วย

“แค่พี่อิจิไม่รู้ตัวเท่านั้นล่ะ ไม่งั้นท่านทสึรุมารุไม่มีทางไปต่อได้แน่ๆ” มิดาเระเอียงคอนิดๆพลางใช้ความคิด “เอาไงดีล่ะ?” ก่อนจะถามความคิดเห็นจากพี่น้องของตน

“บอกกกกกกกให้โง่สิ-----” พี่น้องทีเหลืออีก 9 เล่ม(กระทั่งนากิคิสึเนะ)พูดพร้อมกัน

“หยา หยา.....น่าสงสารท่านทสึรุมารุจริงๆนะขอรับ” จิ้งจอกเสียงแหลมพูดด้วยความเห็นใจ

 

***************************

 

“ฮัด------เช้ย!!” ทสึรุมารุผู้ถูกนินทาลับหลังจามเสียงดัง หนุ่มผมขาวในชุดลำลองสีเดียวกับสีผมหยิบผ้าที่พาดไว้บนบ่ามาเช็ดจมูก “มีใครนินทาข้าอยู่หรือไง?”

“คงเป็นคนที่ท่านทสึรุมารุไปแกล้งไว้ล่ะมั้งครับ” หนุ่มผมสีครามที่เดินอยู่ด้วยกันพูดพลางหัวเราะ “ห้ามแล้วไม่ฟังกันก็ต้องเป็นแบบนี้ล่ะ” ถึงอีกฝ่ายจะอายุมากกว่าสองร้อยปีแต่ด้วยนิสัยแล้วอิจิโกะก็มักจะเป็นฝ่ายห้ามไม่ก็กล่าวเตือนทสึรุมารุเสมอ

“เจ้านี่น้า---“ ทสึรุมารุลากเสียงยาว “หากไม่มีเรื่องน่าตกใจมาเป็นสีสันให้ชีวิต ต่อให้เป็นดาบอย่างเราๆก็เฉาจนทื่อได้”

“การฝึกปรือก็ทำให้ฝีมือเฉียบคมขึ้นได้เหมือนกันครับ” อิจิโกะตอบทันควัน

“ต่อปากต่อคำเก่งนักนะ” ทสึรุมารุเหล่อิจิโกะ

“ก็ต้องรับมือกับคนอยู่ไม่สุขบ่อยๆนี่ครับ”

“เอ๋- ใครกันน้า” ดาบหนุ่มผมขาวทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วมองไปทางอื่น เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของอิจิโกะ อา....ช่างเป็นดาบที่น่ารักน่าแกล้งเสียจริง

ทสึรุมารุชอบนิสัยของอิจิโกะ นุ่มนวลอ่อนน้อมแต่ก็แข็งแกร่งสมเป็นดาบคู่กายของโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ สีสันในชีวิตทสึรุมารุสว่างไสวมากขึ้นตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับอิจิโกะ ถึงนิสัยของพวกเขาจะต่างกันจนมีเรื่องให้อิจิโกะต้องคอยตักเตือนอยู่บ่อยครั้ง(และมีประดาบกันบ้าง) มันก็ไม่ได้ทำให้ทสึรุมารุหยุดพิจารณาไม่ให้ตนก้าวล้ำความเป็นสหายไป

แต่ว่า.......ดูท่าทางเจ้าจะไม่รู้ตัวเลยสักนิด

จะว่าไม่รู้ตัวที่ข้าชอบ หรือชอบข้ากันแน่

 

“ข้านี่น่าสงสารจริงน้า” ทสึรุมารุจงใจพูดให้อิจิโกะสงสัย แต่ดาบหนุ่มผมสีครามก็ยังมองเขาด้วยแววตาใสซื่อไม่รู้เรื่องอะไรเช่นเคย

“ครับ?”

“......ไม่มีอะไรหรอกๆ” ดาบหนุ่มขี้แกล้งทำโบกมือไปมา “วันนี้เวรข้าเลี้ยงม้าสินะ” ทสึรุมารุยืดแขนสุดแขน บิดขี้เกียจเอาแรงก่อนไปทำงาน

สีหน้าของอิจิโกะเปลี่ยนมาเป็นกลัดกลุ้มเมื่อคล้อยหลังหนุ่มผมขาวไปแล้ว “ทำอะไรให้โกรธหรือเปล่านะ?”

 

 

 

************************************************

 

“ข้าต้องเป็นดาบที่น่าสงสารที่สุดในโลกแน่ๆเลย” ทสึรุมารุพูดกับม้าคู่ใจของตนเอง เจ้าม้าสีขาวไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับคำพูดของเขาหรอกแต่คนที่อยู่ร่วมเวรดูแลม้าอย่างมิทสึทาดะ .....ได้ยินหมดทุกอย่างเลย “เจ้าว่าอย่างนั้นไหม?” คราวนี้ทสึรุมารุหันมาถามมิทสึทาดะตรงๆแทนที่จะแกล้งทำเป็นพูดกับม้า

“ผมก็อยากช่วยเรื่องอิจิโกะคุงหรอกนะ” มิทสึทาดะรู้ว่าถ้าเขาไม่ช่วย