+YokeK.N.BLOG+พันตรีแห่งสมาคมเอ็ดอัล+แรท์ขั้นเทพ+

คิดไว้นานตั้งแต่weddingยังไม่จบ

ผลมาจากติดมาเรียโฮลิคมากไปหน่อย

อนิเมลูกเล่นสุดแจ่ม และสุดแนวจนมึนตา แต่ฮาใช้ได้

เลยเอามายำๆลงในฟิคนี้ด้วย คงเป้นฟิครีบอร์น+มาเรียโฮลิตล่ะมั้ง

/แต่สึนะไม่หื่นเท่าคานาโกะหรอกนะ(คาดว่า)

อ่านกันให้สนุกนะตัวเอง

ปล.ไม่อนุญาตให้นำฟิคทุกเรื่องในบลอกไปลงที่อื่นค่ะ

*********************

 

Hibari impact

ตอน 1

กราบเท้าคุณพ่อที่เคารพ ตอนที่อีเมลนี้ส่งไปถึง ผมคงได้ยืนอยู่หน้าร.ร.ม.ปลายนามิโมริเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้วยการเคี่ยวเข็ญจากรีบอร์นและลูกปืน 18 นัด ถึงทำให้เจ้าห่วยสึนะอย่างผมยอมมาดูสภาพร.ร. ก่อนวันเปิดเทอมได้ เสียดายกับข้าวของคุณพ่อเมื่อเช้ามาก... แต่รีบอร์นว่าการปรับตัวเข้ากับร.ร.เป็นสิ่งที่พึงกระทำ ผมจึงต้องทำตามอย่างเสียมิได้เพื่อรักษาชีวิตไว้จนจบการศึกษา คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เมื่อชมร.ร.เสร็จแล้วผมจะรีบกลับไปในทันที

รักและเคารพ

ซาวาดะ สึนะโยชิ

ปล. เก็บข้าวเช้าของผมไว้ด้วยอย่าให้แรมโบ้กินนะ

“เฮ้อออ”

ร่างเล็กผมฟูถอนหายใจหลังกดส่งอีเมลผ่านทางมือถือของตนเอง ขณะนี้เด็กชายไซส์พอดีอุ้มแต่อายุวัยแรกเข้าม.ปลายในปีนี้กำลังมองร.ร.ใหม่ของตนเอง หลังจากที่ถูกโดยอาจารย์สอนพิเศษรุ่นเปี๊ยกแต่นานๆทีจะยืดตัวได้อย่างรีบอร์นคะยั้นคะยอให้มาด้วยลูกโม่ ร.ร.เปิดพรุ่งนี้เองนะ! ขอนอนอืดต่อยอดปิดเทอมหน่อยก็ไม่ได้ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอกมั้ง สึนะโยชิ!! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มาดูสถานที่ที่เราจะอยู่กับเคียวโกะจังดีกว่า!!

ถ้ามีใครรู้เหตุผลที่สึนะเข้าร.ร.ที่อยู่ติดชายเมืองซะขนาดนี้ คงต้องบอกว่าเขานั้นมันเจ้าแหยตามหญิงแน่ๆ แม้นักเรียนส่วนใหญ่ในร.ร.แห่งนี้จะเข้ามาศึกษาเพราะสถานที่ร่มรื่น สงบ ทิวทัศน์ส่วนงาม หลักสูตรการศึกษา บลาๆ แต่เจ้าห่วยทูน่ากลับมาเรียนต่อแบบสอบเข้าได้เส้นยาแดงผ่าสิบแปด

เพราะนี่คือร.ร.ที่เคียวโกะจังมาเรียนต่อน่ะสิ!!!

และต่อจากนี้ไป เป้าหมายในชีวิตของนายเห่ย ซาวาดะ สึนะโยชิ คือสารภาพรักกับเคียวโกะจังให้ได้!! และสถานที่ก็ต้อง.....เป็นต้นซากุระหน้าโบสถ์ด้วย!!

สึนะวิ่งผ่านอาคารเรียนสีอิฐแดง ผ่านอาคารสาม โรงอาหาร หอพัก ไปจนถึงตัวโบสถ์ที่ติดกับทางเข้าอีกทางแต่ทูน่าคุงลงผิดป้ายเลยต้องวิ่งอ้อมจนเหงื่อบาน ทั้งที่ไม่ใช่ร.ร.ในเครือคาทอลิคแต่สถานศึกษานี้กลับมีโบสถ์เล็กๆตั้งอยู่ในรั้วร.ร.ด้วย ทางเดินระหว่างอาคารเรียนมาถึงโบสถ์นี้จะล้อมรอบด้วยต้นไม้หลากหลายพันธ์ แต่มีอยู่เพียงต้นเดียวที่สะดุดตาที่สุดและเก่าแก่ที่สุดตั้งแต่สมัยก่อตั้งมาแล้ว

ต้นซากุระในตำนาน.....

เรื่องเล่าขานจากปากคำของนักเรียน อาจารย์ และชุมชนใกล้เคียง ที่นี่เคยเป็นที่สาบานรักต่อกันของความรักที่ต้องถูกพลักพรากจากบิดาของฝ่ายหญิง ทั้งสองมาสาบานรักต่อหน้าต้นซากุระนี้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็จะขอกลับมาพบรักกันอีกครั้ง ใต้ต้นซากุระของเราสอง

ณ ปัจจุบันตามความเชื่อของหนุ่มสาว ใครก็ตามที่มาอธิฐานและสารภาพรักกับคนที่รักใต้ต้นไม้ใหญ่แสนเก่าแก่นี้จะสมหวังในรักทุกประการ

นี่คือเป้าหมายสูงสุด(แล้ว)ของทูน่าคุงขวัญใจแม่ยก......เหมือนจะมักน้อยหรือแหยจนหญิงไม่มองต้องพึ่งสิ่งลี้ลับ...

เด็กชายสูดหายใจเมื่อกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เขาก้าวเท้าไปช้าๆข้างหน้า ในใจอธิฐานถึงเด็กสาวที่มีผมและสีตา(น่าจะรวมใบหน้าด้วยนะ)เหมือนกันกับตน

เคียวโกะจังคือเนื้อคู่ของเรา เคียวโกะจังคือเนื้อคู่ของเรา เคียวโกะจังคือเนื้อคู่ของเรา เคียวโกะ....เคียว....

“อ๊ะ!” สึนะหลับตาแน่นเมื่อจู่ๆลมก็พัดแรงจนกรีบดอกไม้และใบทั่วบริเวณปลิวไปตามแรงลม เด็กชายพยายามเดินต่อไปเรื่อยๆและอธิฐานต่อ แต่เพราะแรงลมพัดกิ่งไม้ กระป๋องเปล่า กระดาษ เข้าปะทะใบหน้าจนชักจะหมด’รมณ์อธิฐานแล้ว จนมาถึงวัตถุสุดท้ายที่อัดเข้าเต็มดั่งจมูกลมแรงก็หยุดพัดตอนที่สึนะงอตัวกุมหน้าด้วยความเจ็บ

หรือความจริงแล้วดวงเรากับเคียวโกะจังไม่สมพงศ์กัน!! พระเจ้าเจ้าขา ถึงผมจะตัวเล็ก ผอมแห้ง ไม่แมน ไม่กล้าม แต่ถ้าผมไม่ได้ครองคู่กับเคียวโกะจัง ผมก็ไม่อาจรักใครได้อีกนะครับ!!

สึนะโวยวายในใจและกระพริบตาเพื่อไล่ฝุ่นที่อาจเกาะอยู่ออก ตัวเขามาหยุดยืนอยู่หน้าต้นซากุระที่ผลิดอกเต็มต้นอย่างงดงาม กลีบสีชมพูพลิ้วไหวตามลมเอื่อยๆสวยงามจับตา แต่สิ่งน่าตื่นตาไม่ได้มีอยู่แค่นั้น เมื่อสึนะกลับมาจ้องมองเบื้อหน้าได้อย่างเต็มตา เขาก็พบผู้มาเยือนก่อนหน้าตนเองใต้ต้นซากุระ ร่างสูงโปร่งในชุดกะลาสีสีดำ ผมซอยสั้นสีเดียวกับสีชุดดูเข้ากันจนแทบไม่มีที่ติ ที่ผิดอยู่อย่างเดียวคือดวงตาคมกริบและใบหน้าที่ติดจะบึ้งตึงเล็กน้อยยามที่หันมามองเขา

“เอ่อ...มาดูร.ร.ก่อนเปิดเทอมเหมือนกันเหรอครับ?” สึนะถอยหลังสอสามก้าว กลัวอีกฝ่ายจะกระโจนเข้ามากัดเพราะเขามาขัดจังหวะ

“.......” เด็กสาวปริศนานั้นไม่ตอบ แต่มองเขาตั้งแต่หัวแหลมๆจนถึงรองเท้า ก่อนจะ “เฮอะ!..”

ทูน่าน้อยเหมือนจะถูกแช่แข็งด้วยการ เฮอะ เพียงครั้งเดียว โอ้...นี่คือกิริยาดูถูกใช่หรือไม่? ตอบได้ใครจะให้เขาสิบล้าน??

“เดี๋ยวสิ...ทำแบบนี้กับคนพึ่ง...” สึนะอยากจะออกปากว่ากล่าวแต่พอสายตาคมเหมือนมีดมองมา ปากเขาก็หุบลงทันที “....ขอโทษครับ...”

อุกี๊ซซซซ อย่าทำไรผมเลย ปลาทะเลตัวนี้เนื้อไม่ได้หวานเหมือนที่ใครๆ(ในหลายฟิค)คิดกันนะครับ แล้วสุภาพสตรีไม่ควรคิดแม้แต่จะทำร้ายสัตว์ทะเลด้วย!!

“ไอ้นั่นน่ะ ของฉัน” เด็กสาว...อาจจะใช่เพราะเสียงชีแกร่งมากมาย บอกกับสึนะพร้อมชี้ไปที่ไหล่ของเด็กหนุ่ม เมื่อมองตามเจ้าของไหล่ถึงได้รู้ว่ามีนกน้อยขนฟูเกาะอยู่

นี่มัน...วัตถุลึกลับที่อัดเข้าดั้งเขานี่นา!!

สึนะคาดการณ์จากที่แค่เห็นอะไรเหลืองๆฟูๆป้าบเข้าหน้า แต่มิอาจคิดได้มากไปกว่านี้เพราะต้องส่งคืนมันให้กับผู้เป็นเจ้าของ ก่อนลางสังหรณ์ในกายจะบอกว่าเขาอาจได้นอนจมกองเลือดสังเวยรักใต้ต้นซากุระนี้

“ผมขอโทษครับที่ทำมันเจ็บ!” ทั้งที่มันบินมาชนดั้งผมเอง.... “เอ่อ..นะนี่ครับ” สึนะรีบส่งนกน้อยให้เด็กสาวหน้าบึ่ง แต่เมื่อเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทูน่าบื่อๆก็ดันเล่นมุขเบสิคแห่งความซุ่มซ่ามในการ์ตูนเซอร์วิส

มุขสะดุดหิน...จนสองมือที่อุ้มนกอยู่เมื่อครู่ไปคว้าหมับเข้าที่หน้าอกสาวตรงหน้าแทน!!

จ๊ากกกก!!! พระเจ้าจ๊อตโต้ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ!!!

.....แต่มันก็นิ่มๆมือเหมือนกันนะครับ....

นอกจากจนโดนจับจะไม่สะทกสะท้านเท่ากับคนได้จับแล้ว หน้าอกที่ตอนแรกมันควรจะอยู่กับที่ กลับค่อยรูดลง รูดลง...ตามแรงโน้มถ่วงของโลกที่ดูดปลาทะเลให้ค่อยๆรูดลงไปกองกับพื้น ทั้งที่มือยังจับอวัยวะส่วนหนึ่งของผู้หญิงอย่า

ไม่สิ...ต้องบอกว่าอดีตอวัยวะที่เคยอยู่บนร่างผู้หญิงด้วย ก็ตอนนี้มันหลุดคามือเขามาแล้ว!!!

“กรี๊ตตตตต~~~~~~!!” สึนะลืมสิ้นว่าตนเองเพศอะไร เสียงกรีดร้องโหยหวนชวนให้เจ้าของหน่มน๊มที่หลุดติดมือมาเอามืออุดปากไว้

“ถ้าแกไม่เงียบ ฉันจะขย้ำแกหมกต้นซากุระซะ!” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนขู่พูดจริงทำจริง สึนะเลยเงียบกริบแม้มือจะถือนมปลอมอยู่

“คุณเคียวครับ?!” ชายไม่ทราบชื่อแต่ทรงผมเด่นเป็นสง่าน่าเอาไม้มาค้ำกันหมันหล่นโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆเหมือนเล่นมายากล

“อือ!!” สึนะที่ถูกอุดปากอยู่เริ่มดิ้นแด่วๆเป็นปลาขาดน้ำ ใจคิดไปว่าสาวปลอมนางนี้เรียกเพื่อนมาช่วยพาเขาไปหมกที่อื่นแมนใต้ต้นซากุระ

อะไรกัน!! ผมพึ่งออกมาได้ตอนเดียว แถมไม่รู้เรื่องอะไรของพวกเพ่เลยนะครับ!! ปล่อยปลาไปเถอะ ปลาแค่จะมาขอเนื้อคู่ก่อนฤดูวางไข่

“ความดันแตกซะได้ แบบนี้ไม่เท่ากับฉันแพ้เจ้านั่นเหรอ” สาวปลอมบ่นด้วยน้ำเสียงชวนสยองพองขน คนที่คาดว่าน่าจะเป็นคนรับใช้ ผู้สมรู้ร่วมคิด หรือสักอย่าง ก้มลงหยิบหน้าอกปลอมที่อยู่ในมือสึนะ

“อย่าพึ่งคิดแบบนั้นครับ นี่ยังไม่ถึงเวลาเปิดเทอม เพราะฉะนั้นยังไม่ถือว่าแพ้นะครับ”

“อย่างนั้นเหรอ...แต่ท่าทางจะอุปสรรคเพิ่มแล้วนะ” สาวไม่จริงมองปลาทูน่าในกรงเล็บ “จะทำยังไงกับเจ้านี่ดีล่ะ หื๋อ?” น้ำเสียงดูหงุดหงิดใจมาก แต่ครู่ต่อมาก็เปลี่ยนมาเป็นแสยะยิ้ม “อาจมีวิธีที่จะอยู่ที่นี่ได้สบายกว่านี้นะ”

“อือออ!!” สึนะตกใจที่จู่ๆโดนผู้สมรู้ร่วมคิดของสาวปลอมค้นตัว ทั้งบัตรนักเรียบน บัตรประชาชน มือถือถูกริบไปหมด ก่อนจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระจนได้

“หึ...ถ้าอยากได้ของพวกนี้คืน....ฟังฉันก่อนจะแหกปากซะ” ภัยคุกคามในชุดกะลาสีสุดโมเอะยืนชูทรัพย์สินค้ำกะลาหัวสึนะ “ชื่อของฉันคือฮิบาริ เคียวยะ ฟังแล้วจำไว้ซะเพราะต่อไปนายต้องมาเป็นลูกน้องฉัน!”

“ห๋า? เดี๋ยวสิ ผมไม่ทันรู้เรื่องเลยว่าพวกคุณทำอะ....” สึนะหุบปากลงเมื่อเห็นวัตถุสีเงินควงฟึ่บฟั่บในอากาศ ทอนฟาเงาวับที่มีร่องรอยการใช้งานมาอย่างทนมือทนเท้า และมันอาจได้ทนต่อแรงกระทบบนตัวเขาด้วย...

“ฉันมีเหตุผลที่ต้องมาอยู่ที่นี่ในฐานะนี้” ฮิบาริชี้ที่เครื่องแบบนักเรียนของตนเอง ทีจริงเครื่องแบบนักเรียนหญิงของที่นี่เป็นชุดสูทสีขาวกระโปรงสีฟ้าต่างหาก พี่เล่นใส่ซะผ่าเหล่าเชียว!! “นายต้องทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่างและห้ามบอกใครเรื่องที่ฉันเป็นผู้ชายด้วย ไม่งั้น....” ฮิบาริหรี่ตาลงอย่างมาดร้าย ลูกน้องทรงผมหนักศีรษะยัดบางสิ่งลงบนมือสึนะก่อนที่ฮิบาริจะถ่ายภาพด้วยกล่องมือถือ

“นายจะได้เป็น หนุ่มวิตถารแห่งปี”ฮิบาริให้สึนะดูรูปที่ถ่ายได้ มันเป็นรูปที่เด็กชายถือหน้าอกปลอม(แบบสมจริง)ในมือ แถมไอ้หน้าเอ๋อๆอึ่งๆนี่มันชวนเข้าใจผิดว่าเขาทำหน้าหื่นอีก!!

ม่ายยยยย ชีวิตทูน่าจบสิ้นแน่!!!

“ไม่...ไม่เอานะครับ ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะไปทำอะไรได้” เป็นแค่ปลาทะเลกางครีบร่าเริงในสายน้ำเองนะ !! จะไปสู้รบตบมือช่วยคุณท่านได้ยังไงกัน?

“หน้าอย่างนายทำได้อยู่แล้ว” ฮิบาริดูจะถูกใจมาก “นายเป็นนักเรียนภาคปกติหรือประจำ ตอบมาเร็วๆ!!”

“ปะ...ปกติครับ” นอกจากสถานที่สวยงาม ระบบการศึกษาแล้ว ร.ร.ที่สึนะลงทุนสอบร่อแร่มาเข้าเรียนยังมีระบบกินอยู่เพื่อนักเรียนบ้านไกลด้วย สึนะที่แค่นักรถมาต่อเดียวย่อมจะเป็นนักเรียนไปกลับธรรมด๊า ธรรมดาแน่นอน

“งั้นย้ายมาอยู่หอซะ!” คำสั่งแรกมาเลยไม่รอช้า

“ไม่ได้หรอกครับ บ้ทางบ้านผมไม่ยอ...”

“ยอมอยู่แล้ว จะเอามันไปต้มยำทำแกงที่ไหนก็ไปเลย” หนุ่มชุดสูทพร้อมจอนม้วนข้างใบหน้าเข้ามาในสถานการณ์แปลกประหลาดนี้อีกคน แถมตอบแทนสึนะเหมือนชีวิตปลาเป็นของตนเอง

“รีบอร์น!!!” สึนะร้องเสียงหลง ครุสอนพิเศษ(ร่างโต)ของเขามาแจมด้วยอีกคน แบบนี้ได้ถูกอัดกระป๋องแน่!!

“นายเป็นศิษย์เจ้าดีโน่ขี้แยใช่ไหม? ได้ยินมาว่าเจ้านั่นเองก็ใช้คอสพิศดารปิดบทเรียนให้ลูกศิษย์เหมือนกัน” นักฆ่าหนุ่มยิ้มถูกใจ เขาแอบส่องความประพฤติเจ้าปลาแหยนี่มาตั้งแต่เดินเข้าร.ร.แล้ว ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีเรื่องสนุกๆให้ลูกศิษย์ของตนเองได้วิบากกรรมก่อนถึงวัยหนุ่ม

“เงื่อนไขคือฉันต้องอยู่ในสภาพนี้จนกว่าจะเรียนจบ” ฮิบาริกอดอกมองรีบอร์นอย่างสนใจ “นายสนใจจะให้เจ้านี่มาร่วมกับฉันหรือไง?”

“เมื่อกี้ก็บอกแล้วนี่ จะทำอะไรก็ทำ” เป็นบทสนทนาที่ไม่เห็นหัวปลาใดๆเลย ร่างเล็กได้แต่สั่นเป็นเจ้าเข้าเมื่อต้องมาอยู่ตรงกลางระหว่างบุคคลพึงระวังถึงสองคน “ดีใจด้วยนะเจ้าห่วยสึนะ นายจะได้แก้นิสัยเห่ยสนิทนี่สักที เดี๋ยวเรื่องหอพักฉันจะบอกคุณแม่ให้แล้วกัน”

รีบอร์นยิ้มอย่างอ่อนโยน(?) คลอไปกับรอยยิ้มแสยะของฮิบาริ มีสึนะที่อยู่ระหว่างคนทั้งสองกำลังตัวสั่นน้ำตาตก แถมยังมีอกปลอมอยู่ในมือ

กราบเรียนคุณพ่อที่เคารพ รู้สึกว่าสิ่งที่ผมขอกับต้นซากุระ...จะไม่มีวันเป็นจริงล้านเปอร์เซ็นท์ ....

คอนเฟิร์ม!!!

 

TBC

*********

ตอนหน้าถ้ามุขไม่ตันล่ะก็นะ...กลับมาเครียดก็แบบนี้แหล่ะ หาอะไรคลายเครียด

/โดยการมาลงกัยสึนะ

ส่วนไหดองอื่นๆ...จะพยายามนะ

edit @ 27 Jun 2009 23:20:37 by YokeK.N.