+YokeK.N.BLOG+พันตรีแห่งสมาคมเอ็ดอัล+แรท์ขั้นเทพ+

เอนทรี่นี้ถือว่าฉลองบ้านใหม่ >>> http://taminkn.blog128.fc2.com/

ด้วยฟิครั่วหนึ่งเรื่องมาg-upoก่อนไปทำงานเลยนะเนี่ย....

/สายเอ้ย....

ฟิคนี้แต่งไว้นานแล้วตอนแรกกะฉลองบอรืดใหม่แต่อู้ไปนาน =w=" 

ไหนๆชื่อมันก็เกี่ยวกับบ้านใหม่แล้ว ก็มาเนียนลงเลยแล้วกัน

ฟิคนี้จะใช้บุคคลที่สามเล่าเรื่อง และเคยเป็นฟิคล้อเลียนนิยายอีฌมติคอน

แต่ไม่ถนัดมือเท่าไหร่เลยเอาออกหมด

มันเป็นฟิคสั้นคู่แรท์ ใครไม่ชอบกดปิดไปเน่อ 

**********************

D-Day New Home!!


ช่างเป็นวันดีจริงๆสำหรับอะฮั้นผู้เป็นสาวน้อย บอบบางพึ่งจะย้ายบ้านและถิ่นฐานมาพำนักอยุ่แมนชั่นหลังใหญ่ใจกลางเมืองนามิ โมริ ถึงจะจำใจจากเพื่อนๆและสภาพแวดล้อมที่อยู่มานาน ฉันก็จะสดใสร่าเริงและอยู่บ้านใหม่หลังนี้อย่างมีความสุขให้ได้
วันนี้ เป็นวันแรกของการย้ายบ้าน ผู้อยุ่อาศัยร่วมกันที่ดีต้องทักทายเพื่อนบ้านอย่างมีอัธยาศัยและไมตรีจิต ฉันจึงไม่รอช้ารีบเอาขนมที่ซื้อเตรียมไว้ก่อนย้ายมาและเริ่มไปกดออดห้อง ข้างๆทันที

ติ๊งต่อง~~~

“มาแล้วคร้าบ” หนุ่มใสหน้าตาดีมีรอยยิ้มเป็นมิตรเปิดปะตูออกมาทักทายฉันด้วยน้ำเสียงอย่างคนมีอารมณ์ขัน
“เพื่อน บ้านข้างๆพึ่งย้ายมาใหม่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” ฉันรับโค้งให้จนทำมุมได้ 90 องศาก่อนจะยื่นกล่องขนมให้เขา หนุ่มน่าใสไร้มลทินรับมันพร้อมรอยยิ้มกว้างเห็นฟันขาว อุ๊ยต๊าย! น่ารักซะไม่มี
“ผมชื่อยามาโมโตะ...เอ๊ะ เดี๋ยวสิ...ผมไม่ใช่เจ้าของห้องนี่เนอะ” หนุ่มหน้าใสทำเกาหัวแก้เขินและยังแจกยิ้มไม่หยุดจนความดันเลือดฉันจะขึ้น เพราะใจเต้นแรง ชื่อยามาโมโตะเองหรือนี่? แหมได้กำไรจริงๆแปปเด่ยวได้รู้ชื่อกันแล้ว เราเป็นเนื้อคู่กันเป่าเอ่ย
“คุณ ดีโน่ครับ เพื่อนบ้านมาทักทายครับ” ฉันถือวิสาสะมองตามชายคนนี่เข้าไปในห้องที่กว้างขวางเหมือนห้องฉัน แต่ต่างกันที่เครื่องใช้นั่นดูมีราคาและจัดกันได้ลงตัวกว่า ท่าทางเจ้าของห้องจะรวยเนอะ... ว่าแต่ชื่อดีโน่เนี่ย ฝรั่งเหรอ?
“...ห๋า?! เดี๋ยวก่อน ขอแต่งตัวแป๊ปนึง!”
เสียง ที่ตะโกนตอบมาทำให้ฉันหันไปมองหนุ่มหน้าใสยามะจังที่ยังมียิ้มระบายบนหน้า ไม่ขาด แต่งตัว? พึ่งอาบน้ำแต่งตัวเลยเหรอ? อุ๊ยตายจะได้เห็นร่างเปลือยของชายหนุ่มไหมเนี่ย? ไม่ช้าไม่นานหนุ่มผมทองที่ชื่อดีโน่ก็ออกมาปรากฏโฉมต่อหน้าฉันแล้ว!!

แม่เจ้า~~~~~~~~~~~!!! เด็ดดวง โดดเด่น เด้งดึงดั๋งเลยค่า!!!

หนุ่ม ผมทองคนนี้หล่อกระชากตับไม่พอยังมาในชุดกางเกงขายาวตัวเดียวแบบเอวต่ำเห็น ชั้นในลายทหาร แถมท่องบน...ท่อนบน...โอ้ย อะฮั้นจะเป็นลมให้ได้ เปลื่อยอกโชว์มัดกล้าม รอยซิกแพ๊ค และรอยสักสุดเร่าร้อน
อร้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!
“ยินดี ต้อนรับครับ” หนุ่มผมทองตาสีฟ้าคลี่ยิ้มให้ฉัน ผมเปียกนิดๆเพราพึ่งอาบน้ำเสร็จนั้นมันสะกิดใจอยากเข้าไปช่วยเช็ดผมเช็ดตัว ให้เหลือเกิน!
“คุณดีโน่ ออกมาต้อนรับเด็กผู้หญิงด้วยชุดแบบนี้คงไม่ดีมั้งครับ” ยามะจังนิ่วหน้านิดๆตอนที่มองฝรั่งหนุ่มดีโน่ ตอนเขาทำหน้าแบบนี้ก็ยังดูดีอยู่เลย แล้วนี่พูดเพื่อฉันเหรอ? ไม่เป็นไรหรอกยามะจัง ได้เห็นหุ่นหนุ่มหล่อฉันไม่ว่าหรอกนะ ฮิฮิ เอ...หรือเขาปิ๊งฉันกันล่ะหนอ? แบบเปิดปะตูมาเจอรักแรกพบแบบในหนังไง
“อา... ก็ฉันกลัวสาวน้อยคนนี้ยืนรอนานไปหน่อย เลยไม่ทันหยิบเสื้อน่ะ เธอคงไม่ถือหรอกนะ” คุณดีโน่ขยิบตาให้ฉันแถมยิ้มหวานให้อีก ท่าทางจะมั่นใจในตัวเองพอตัวเลยนะเนี่ย คนหล่อก็แบบนี้แหล่ะ “หรือเธอถือล่ะ?” คุณดีโน่หันไปถามยามะจังที่ยิ้มแห้งๆมาให้ฉัน ก่อนที่แขนแกร่งของคุณดีโน่จะทาบกับกำแพงและโน้มตัวเข้าไปหายามะจัง

เอ๊ะ? ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆนะ
เอ๊ะ เอ๊ะ?

ยา มะจังหลบสายตาคุณดีโน่ ฉันเห็นว่าหน้าเขาแดงขึ้นนิดๆด้วยนะ... พอรั้วว่าฉันจ้องอยู่ยามะจังก็รีบใช้ศอกดันคุณดีโน่ออกและหันมาคุยกับฉันแบบ เนียนๆ เมื่อกี้? คงรู้สึกสะกิดใจอะไรไปเองล่ะมั้งเรา เจอหนุ่มหล่อทีเดียวสองคนเลยตาลายไปนิดหน่อย

“ฉันพึ่งขนเตียงใหม่ เข้ามา” คุณดีโน่พูดขัดขึ้นเมื่อฉันกับยามะจังคุยกันเพลินไปนิด “ฉันคงต้องขอให้ยามาโมโตะช่วยต่อเพราะเตียงมันใหญ่มากเลยต้องจัดห้องใหม่ โทษทีนะ หวังว่าเราคงเป็นเพื่อนบ้านกันยืดๆนะ” หนุ่มผมทองยิ้มให้ฉันแบบนี้มีละลายนะคะ แต่...เขาคงไม่ได้ออกปากไล่ฉันหรอกจริงไหม? แล้วทำไมต้องพูดเหมือนฉันจะอยู่ที่นี่ไม่นานด้วย? แปลกพิลึก...
“ค่ะ งั้นฉันขอไปทักทายห้องทางนู้นบ้าง แหะๆ” ยามะจังยิ้มให้ฉันพร้อมโบกมือแต่คุณดีโน่แค่ยิ้มส่งแล้วปิดปะตูฉับไปเลย เขาคงยุ่งกับการจัดห้องสินะ?
ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ายามะจังเป็นนักเรียนม.ปลายนามิโมริ บ้านเป็นร้านซูชิไม่ไกลจากที่นี่และแวะมาหาคุณดีโน่ที่รู้จักกันมานานที่แมน ชั่นนี้ทุกวันหยุด
อิอิอิ ต่อไปนี้ฉันจะแกล้งเดินไปทางร.ร.ของยามะจังดีไหมนะ? แถมแอบเรียกเขาว่ายามะจังแบบนี้ จะโกรธไหมเอ่ย?

คราว นี้ฉันมาที่ห้องข้างๆอีกด้านแทน เราต้องสนิทกับห้องข้างกันสิถึงจะดีที่สุด แล้วถ้ามีหนุ่มหล่อด้วยอีก จะดีมั่กๆเลยค่า~~ แต่ว่าห้องนี้น่ะ....ฉันกดกริ่งไปแล้วนะเมื่อกี้ ไม่เห็นออกมาต้อนรับเลย หรือว่าไม่อยู่กันนะ พอฉันลองกดกริ่งอีกครั้ง และอีกครั้ง มันก็เงียบจริงๆด้วย

หรือว่าไม่อยู่กันนะ?

แต่พอจะเดิน กลับฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนคนโวยวานในห้อง ก่อนจะมีเสียงวิ่งและปะตูก็เปิดออกให้เห็นเด็กหนุ่มผมฟูน่ารัก เด็กหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตรุ่มร่าม ยับยู่ รีบปิดปะตูห้องก่อนจะหันมายิ้มให้
“ขอโทษนะครับ พอดี..เอ่อ...ในห้องมันยุ่งๆสักนิด”

ไม่เป็นไรค่ะ ยกโทษให้คนน่ารักอยู่แล้ว

“เพื่อน บ้านใหม่ค่ะ แวะมาทักทาย เมื่อกี้รบกวนหรือเปล่าคะ?” ฉันรับทักทายก่อนส่งของให้เขาจะได้ไม่ต้องให้อีกฝ่ายเป็นคนถามเอง แหม แต่แมนชั่นนี้ดีจังเลย ห้องนู้นก็คนหล่อ ห้องนี้ก็มีคนน่ารัก อยู่ที่นี่ไปตลอดฉันคงเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ ฮ้า~~ ฮาเร็มของเดี้ยน
"อา... ไม่หรอกครับ ไม่รบกวนเลย....จะการช่วยพักยกซะด้วยซ้ำ" เด็กหนุ่มผมน้ำตาลงึมงำอะไรก็ไม่รู้ในช่วงท้ายประโยค แต่ท่าทางเขาดูอิดโรยจัง....เป็นอะไรไหมนะ?
"ช้า!" เสียงทุ่มต่ำที่ได้ยินต่อไปนี้มาจากหนุ่มผมดำที่จู่ๆก็เปิดปะตูห้องออกมาในสภาพ....เปลือยท่อยบน...

อีกแล้ว....อีกแล้ว.....อีกแล้วววววว

กี๊ซซซซซซซซซซ ทำไมฉันโชคดีแบบนี้นะถึงได้มาเจอของดีของเด็ดถึงสองครั้งรวด ฉันรีบเอามือปิดจมูกไว้เมื่อคนผู้มาใหม่ยืนกอดอกมองฉันด้วยสายตาดุๆ
ถึงจะดุก็หล่อไปเลยค่า~~~~~~~~
"นายช้า ต้องให้ฉันรอนานแค่ไหนกัน?"
"เอิ่ม...ผมออกมายังไม่ถึงห้านาทีเลยนะครับ"
เหมือน ถูกเมินเสร็จสรรพยังไงไม่รู้ก็คุณคนผมดำหน้าดุคนนี้ตวัดสายตาไปมองหนุ่มน้อย ผมฟู ฉันดูเป้นส่วนเกินแปบแปลกๆมาตั้งแต่ตอนไปแนะนำตัวกับคุณดีโน่และยามะจังแล้ว นะ....
"คือ...คือ คนข้างห้อง พึ่งย้ายมาใหม่ค่ะ ยินดีที่ได้รุ้จัก ฉันชื่อ..." ฉันรีบโค้งให้แล้วกำลังจะแนะนะตัวแต่ก็ถูกขัดซะอย่างนั้น
"ฮิ บาริ เคียวยะ และซาวาดะ สึนะโยชิ ถึงเธอจะอยู่ไม่ยืดแต่ฉันจะแนะนำให้ตามมารยาทแล้วกัน" คนชื่อฮิบาริชี้ไปที่เด็กหนุ่มอีกคนแบบห้วนๆมากมาย อ้า~~~ คุณเคียวสินะคะ ดุยังไงก็หล่อค่ะ แต่เอ๊ะ...??? ไม่ยืด?
"หมายความว่าไงคะ?" ฉันมองหน้าทั้งสองคนอย่างงๆ สึนะจัง(เรียกเพราะน่ารักนะ ฮึฮึ) มองฉันด้วยสีหน้าหนักใจเล็กน้อย
"แบบ ว่า...ห้องข้างๆเนี่ย...คุณเป็นคนที่ห้าแล้วที่ย้ายมาใหม่ภายในเวลาไม่ถึงปี นี้" สึนะจังเอากล่องขนมปิดปากไว้ตอนพูด เหมือนเขาจะต้องพูดมันอย่างเสียมิได้
"เอ๋?" ฉันเป็นคนที่ห้าเลยเหรอเนี่ย? "ห้องนี่มีอะไรหรือค่ะ?" และอะไรที่ว่ามันต้อง....ไม่สิ...อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่เกี่ยวกับ ...ผอสระอี...ก็ได้นะ
"เราก็ไม่รู้กันหรอกนะ แค่เฉพาะห้องนี้เท่านั้นที่เปลื่ยนมาหลายมือมาก แล้วก็..." สึนะหันไปทองคุณเคียวยะที่ฟังอยู่เฉยๆแม้จะทำหน้าบึ้ง
"มีอะไร ก็บอกฉันมาเลยค่ะ ฉันไม่กลัวอยุ่แล้ว" แต่ปากหลุดพูดคำว่ากลัวไปแล้วอ่ะ ความคิดในแง่ดีมันกาไม่เจอเลยสักนิด
"แน่ ใจนะครับ?" ฉันพยักหน้าตอบสึนะจัง "คือว่า..." สึนะจังโน้มตัวมาใกล้ๆฉันจนใจที่มันอยู่ในอกชักสั่นรัวๆเพราะความน่ารักมัน ประชิดเกินไป "...คนเช่าห้องที่อยู่ที่นี่จะมีอาการแปลกๆ หน้าซีด บางทีก็ดูอดนอน แถมบางครั้งก็หัวเราะแปลกๆ จนกระทั่งต้องมีญาติหรือเพื่อนมาพาย้ายออกไปกันทั้งนั้นและ....คนที่มาอยู่ ห้องนี้น่ะจะเป็นผู้หญิงทั้งนั้นเลย"
ฉันทำหน้าเหวอมาก มากจนสึนะจังดูเสียใจที่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง หมายความว่าห้องนี้ต้องมีอะไรสักอย่างที่เป็นอาถรรพ์สำหนับผู้หญิงน่ะสิ ใช่ไหม? ใช่หรือเปล่า?? แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ? พึ่งย้ายมาวัยแรกแท้ๆเลยนะ
"เราทักมายเพื่อนบ้านชั่วคราวจนพอใจแล้วสินะ ขอตัวก่อนฉันกับเจ้านี้ยังติดพันธุระกันอยู่" คุณเคียวยะดึงตัวสึนะจังกลับเข้าห้อง "ยินดีที่ได้รู้จัก คุณคนข้างห้องลำดับที่ห้า" พอหันมาทักฉันแล้วพ่อคนดีก็ปิดปะตูทิ้งฉันไว้กับคำว่า ชั่วคราว และลำดับที่ห้า

แปลว่าเขากะอยุ่แล้วว่าฉันต้องโดนดีกับไอ้ห้องนี่งั้นเหรอ???
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีทาง!!!

ฉันจะต้องอยุ่ที่ห้องนี้ให้ได้ ใครจะยอมย้ายไปง่ายๆ ที่อยู่ใหม่หาก็ออกจะยากแล้วจะให้ฉันกลับไปเกาะพ่อแม่อีกเรอะ ไม่ยอมหรอกย่ะ...และที่สำคัญ...คนหล่อ น่ารัก เพียบออกขนากนี้ใครจะยอมกันเล่า!! สู้ต๋ายเลยค่า~~~ ฉันวิ่งไม่คิดชีวิตไปศาลเจ้านามิโมริโดยลืมรถประจำทางและจักรยานของตนเอง ก่อนจะกลับมาพร้อมยันต์เต็มมือในเวลาหัวค่ำ ช่างได้บรรยากาศมากมายเลยค่ะ.....
"ทีนี้แหล่ะ! อะไรก็ทำอะไรฉันไม่ได้ทั้งนั้น!!" และฉันจะอยู่กับฮาเร็มหนุ่มเหมือนในหนังฮาเร็ม!!
ตาม ที่มิโกะที่ศาลเจ้าบอก ฉันควนจะแปะยันต์ตามจุดอับเพื่อไล่สิ่งชั่วร้ายที่หมักหมมอยู่ทุกซอกมุม (เอ๊ะ...ได้ข่าวว่าไม่ใช่เชื้อราในห้องน้ำ) หัวนอนเป็นที่ที่เลือกสรรนมาอย่างดีว่าจะไม่โดนสิ่งลี้ลับอำตอนนอนฝันหวาน แต่เมื่อกำลังจะเข็นเตียงนอนออกรอยอะไรสักอย่างที่ติดอยู่ตรงหัวเตียงก็ทำ ให้ฉันอ้าปากค้าง
"นี่..นี่มันเลือดนี่!!" กรี๊ตตตตต ไม่น้า~~~~ เลือด เลือด เลือด และตอนที่ฉันกำลังพานิคอยู่นี่ก็เริ่มได้ยินเสียงอะไรสักอย่างแว่วมา เหมือนมันอยู่ใกล้ๆนี้แหล่ะ
"........" ยังจับคำไม่ได้....ใครพูดอะไรน่ะ? หรือว่า หรือว่า เป็นวิญญาณของคนที่เคยอยู่ห้องนี้? ความตื่นตระหนกทำให้ฉันมองที่รอยเลือด ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ตู้ โต๊ะเครืองแป้ง แม้แต่กล่องขนาดใหญ่ที่ปลายเตียงมันเป้นเจ้าของห้องคนก่อนๆทั้งนั้น นี่ฉันจะทำยังไงดี? จะทำยังไงดี? พวกเขาอาจจะตายแล้ว แล้ววิญญาณก็มาอยู่...ที่นี่...

ไม่เอานะ ไม่เอานะ...น่ากลัวจัง แต่ขาฉันก้าวไปไหนไมได้ เสียงแว่วมานั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อฉันทรุดตัวลงกับพื้น

"........ไม่....."
ตอน แรกเกือบจะกรี๊ตแตกแต่พอฟังดีๆเสียงนั้นมัน...คุ้นๆอยู่นะ.... ฉันระงับอาการกลัวก่อนจะฟังให้ดีๆ เสียงมันมากจากอีกฟาก.....ที่ห้องของยามะจัง....
"ไม่...ไหว...." ฉันเอาหูแนบกับกำแพง และได้ยินชัดเจนมากขึ้น มากขึ้น
"อะ..ไม่ไหว...แล้วครับ...อา...คุณดีโน่"

เฮือก!!
เอ๊ะ? เดี๋ยว? นี่มัน.....อาการเต้นของหัวใจชักเปลี่ยนไปแล้วสิตอนนี้ ฉันพุ่งตัวเอาหูแนบกับกำแพงเพื่อความแน่ใจ และก็เจอคำตอบแบบเนื้อเน้นๆที่อีกฟากหนึ่งของกำแพงนี้

"ถ้ารู้ว่าจะโดนลงโทษแบบนี้ ก็ห้ามทำตัวสนิทกับคนอื่นเกินเหตุสิ" น้ำเสียงแหม่งๆหูนั้นบอกฉันว่าคนพูดกำลังสนุกสนานมาก
"..อือ....แค่ทักทาย....ฮ้า....เองครับ" เอิ้ก...อีกฝ่ายระทดระทวยเหลือเกิน
"กับคนที่ดูสนใจเธอเกินไป ฉันห้ามเข้าใจไหม?"
"...อ๊ะ!...."
ต่อ จากนี้ฉันได้ยินเสียงอะไรกระทบกับกำแพงดัง ตึก ตึก ตึก ตลอดจนเสียงร้องนั่นเบาบางจนฟังไม่ชัด ถ้าความจำฉันไม่สั้น...ห้องที่อยู่ติดกันด้านนี้มัน...มัน...ห้องของยามะจัง กับคุณดีโน่!!!!
อย่าบอกนะว่า อย่าบอกนะว่า...ทั้งสองคน...กำลัง

พรวดดดดดดดดด!!!!

เลือดกำเดาสีแดงสดทะลักออกมาจากโพร่งจมูกทั้งสองจนฉันลงไปกองกับพื้น แย่แล้ว!หัวใจเต้นฉูบฉีดเกินไปแล้วตอนนี้แค่จิ้น เอ๊ย คิดตามเสียงมทีได้ยินไม่มีท๊างไม่มีทางที่จะเป็นอะไรอย่างอื่นไมได้แล้ว คนหล่อสองคนกับกิจกรรมสร้างสีสัน โฮกกกกกก ฉันอยู่ไม่ได้แล้วใจไม่ด้านพอ!!! หลังจากให้แรงหลายเฮือกในการพยุงตัวออกมาจากห้องนอน ร่างบองบางของสาวน้อยอย่างฉันก็ถลาลงกับโซฟาพร้อมเลือดที่ยังติดมาด้วย

"โอ้ ย~~~ แจ่มไปเลย ไม่สิ! ช๊อคไปเลยนะเนี่ย...แล้วแบบนี้ฉันจะมองหน้ายามะจังได้ไง?" มืออุดจมูกปากก็พูดอู้อี้แบบนี้ สภาพฉันน่าอดสูมากแต่พอคิดว่าคืนนี้คงต้องนอนที่โซฟานี้ซะแล้วหูนรกที่พึ่ง ผ่านการแอบฟังชาวบ้านมามันก็อัพเกรดฟังเสียงดีมากขึ้นจนไม่อยากเชื่อ

".....ระ...รุนแรงไปแล้ว...นะครับ"
คราว นี้โลกเหมือนจะหมุนวนได้โดยที่ฉันไม่ต้องลุกขึ้นปั่นจิ้งหรีด ยิ่งกว่าระบบเสียงในโรงภาพยนตร์หูทิพย์เทพของฉันก็ได้ยินเสียงนี้ชัดเจนมาก ขึ้นอีก อีก และก็อีก
"นายหนีออกไปกลางคัน มันต้องชดเชยสิถึงจะถูก!!" เสียงดุดันนี่ ใช่เลย...คุณเคียวยะคนข้างห้อง!!! นี่ห้องนั่งเล่นเราติดกันหรือนี่....
"อ๊าา~ฮ๊ะ...คุณฮิบาริ.....อา"
เลือด ของฉันค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มจนลงไปถึงต้นคอ มันคงจะเปื้อนโซฟาจนืความสะอาดไม่ได้ และคงจะไหลไม่หยุดจนกว่าเสียงเร้าใจของสึนะจังที่ดังเกินกว่ากำแพงจะขวาง กั้นได้จะจบลง ทั้งที่เลือดออกจนหน้ามืดแต่ทำไมหนอปากฉันมันกำลังยิ้มแฉ่งจนหุบไม่ได้กัน ล่ะนี่...

ไม่น่าเชื่อ....นี่เองสินะ...สาเหตุที่หญิงสาวที่มาอาศัยห้องนี้.....ต้องเปลี่ยนไป
ช่างเป็น...อาถรรพ์ที่....สุดยอดไปเลยค่า!!!



"ได้ข่าวว่าคนข้างห้องเราย้ายไปอีกแล้นะสึนะ"
"อืม...พี่ชายเขามาหาที่ห้องเมื่อวันก่อน แล้วเจอคุณ..เอ่อ...ชื่ออะไรน้า...นอนสลบอยู่บนโซฟาพร้อมเลือดเป็นกองเลย"
สึ นะกับยามาโมโตะถกข้อสงสัยเกี่อยวกับสาวข้างห้องที่พึ่งย้ายมาไม่นานและก็ ย้ายออกไปภายในเวลารวดเร็วระหว่างกลับจากโรงเรียน พี่ชายของหญิงสาวนิรนามที่ไม่เคยรู้แม้แต่ชื่อพึ่งมาย้ายของส่วนตัวของน้อง สาวออกเมื่อเช้านี่ที่พวกเขากำลังเดินทางมาโรงเรียน การไม่บอกสาเหตุอันใดทำให้เกิดข้อข้องใจกับผู้อาศัย(ในบางครั้ง)ที่อยู่ข้าง กันได้คบคิด หรือว่าอาถรรพ์ที่ล่ำลือกันมันจะเป็นจริง? แต่ทำไมต้องเป็นแค่ห้องนี้ล่ะ? พวกเขามาค้างบ่อยๆยังไม่เคยเจออะไรที่แมนชั่นนี้แม้แต่น้อย พอถามคนที่มาขออาศัยอยู่ด้วย(เป็นครั้งคราว)ก็ไมได้คำตอบอะไรนอกจาก
"เด็กๆน่ะ อย่ารู้เลย"
แล้วก็จบ
"จะมีใครมาค้างอีกไหมน้า~" สึนะทำหน้าสงสัย
"โอ๊ะ! มีคนมาดูห้องด้วยล่ะ" ยามาโมโตะชี้ไปที่ห้องเจ้าปัญหา
ผู้มาใหม่คนเดินลงมาจากแมนชั่นและพบเด็กหนุ่มทั้งสองเข้าพอดีจึงมีการทักทายกันเล็กน้อย
"สวัสดีครับ ผมโรคุโด มุคุโร่ ยินดีที่ได้รู้จัก ซาวาดะสึนะโยชิคุง" หนุ่มผมสีน้ำเงินยิ้มทักทาย
"เห~ รู้จักผมด้วยเหรอ?" สึนะเอียงคอสงสัย
"ผมรู้มาจากจีอตโต้น่ะ พี่กับน้องนี่หน้าตาเหมือนกันเลยนะ" มุคุโร่ยิ้มเจ้าชู้ให้แต่พอหนุ่มผมทองตาสีฟ้าเข้ามาหยิกเขาก็หยุดยิ้มทันที
"ฉันมาช้านิดหน่อยทำหว่านเสน่ห์หรือไงกัน? พี่พึ่งไปบอกพ่อมาน่ะว่าจะย้ายออกจากบ้านแล้ว" จ๊อตโตหันมาหาน้องชายตัวเล็กของตน
"อ้าว แล้วถ้าพี่ไม่อยุ่ ผมก็เหงาสิ"
"ก็เพระาแบบนั้นถึงย้ายมาที่นี่ไง" จ๊อตโต้ลูบหัวน้องชายที่ทำหน้าเศร้า "เราจะได้มาหาง่ายๆตอนมาหาฮิบาริไง ดีไหม?"
"งั้นแบบนี้ เราก็ได้เพื่อนบ้านถาวรแล้วสิ" ยามาโมโตะหัวเราะแหะๆ
"กอง เลือดนั่นฉันจัดการไปแล้ว นอกนั้นคงไม่มีปํญหาล่ะมั้ง นอกจากผนังห้องนั้นมันบางไปหน่อยค่อยจัดการทีหลัง" มุคุโร่ยักไหล่ทำเหมือนว่าเขาไม่สนใจข่าวลือที่รู้ๆกันอยู่ของคนที่แมนชั่น นี้
"พี่ต้องไปย้ายของออกจากบ้านก่อน ไว้เจอกันนะสึนะ" จ๊อตโต้ขึ้นรถยนต์ขับออกไปพร้อมจ๊อตโต้ โดยมีสึนะโบกมือตามหลังให้
"ดีจังเลยนะ อยู่กันหลายคนเฮฮาดีออก"
"นั่นสินะ" สึนะยิ้มแฉ่งก่อนจะขึ้นแมนชั่นไปพร้อมกับยามาโมโตะ วันนี้จะบอกข่าวดีกับคนที่รออยู่ที่ห้องทั้งสองพร้อมๆกัน
และหลังจากนี้คงจะดีมากขึ้นกับแมนชั่นที่เกิดเรื่องมาหลายครั้ง แต่นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะที่จะเจอเรื่องแปลกๆนั้นอีก....
ช่างเป็นวันดีจริงๆ

END

***************

ประกอบไปด้วยคู่หลักของเรา....หวังว่าคงไม่เบื่อกันซะก่อน =w= 

เพระาจะใช้ไปอีกนาน....

ต่อไปนี้เราจะเอาฟิคไปอัพที่บลอกใหม่และบอร์ดปิดนะคะ เพื่อความเป้นส่วนตัวและหมดปัญหาข้อพิพาท

/งดให้อาหารโทรลทุกชนิด อย่าให้ใครมาสนุกกับอารมณ์ขุ่นเคืองของเรา

 ขอบคุณที่ตามอ่านค่ะ ^^/

edit @ 8 Nov 2009 16:29:03 by YokeK.N.