[Kuroko-Fanfic] Blue Flame 10 /AoKaga/

posted on 13 Mar 2014 02:42 by taminkn in Fanfic directory Fiction, Cartoon
 
พรุ่งนี้ไปทำงาน
แต่รีบอัพก่อนเพราะพรุ่งนี้กว่าจะได้อัพคงเป็นเลิกงานแน่ๆ T[]T
 
ตอนนี้ช้าค่ะ เพราะเอาพลอตที่เคยตัดออกไปกลับมาใส่ใหม่อีกครั้ง
อยากให้มันมีอะไรเฮฮาๆอีก(ช่วงนี้คนเขียนเครียดงานค่ะ)
 
พยายามจะให้จบโดยเร็วที่สุดเพื่อเปิดไปรฯ หวังว่าจะมีคนสนใจนะคะ ;w;
 
หมายเหตุ เพิ่งเห็นว่าเอนทรี่โดนตัดแหว่งไปครึ่งนึง
เคยเกิดปัญหานี้มาก่อน ปกติจะเช็คหลังจากที่อัพเอนทรี่
แต่เมื่อคืนดึกมากเลยไม่ได้เช็ค .....เอวัง  OTL

แปะลิงค์สำรองเพื่อความชัวร์
http://my.dek-d.com/yokekn/writer/viewlongc.php?id=952967&chapter=12
 
 
************************
 
Blue Flame 10
 
 
คา งามิรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่แอบทำผิดตอนผู้ปกครองไม่อยู่แล้วโดนจับ ได้ทีหลัง หนุ่มผมแดงดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดร่องรอยที่อาโอมิเนะทำไว้แม้จะถูกเห็นแล้วก็ ตาม ฮิมูโระจ้องหน้าอาโอมิเนะด้วยสายตาดุดัน อาโอมิเนะก็ไม่ยอมถอยง่ายๆเหมือนกัน

                “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอไงว่าห้ามมีเซ็กส์กันจนกว่าจะเรียนจบ”

                “นายเข้ามาขัดพอดีถือว่าไม่ได้ผิดสัญญาแล้วกัน” อาโอมิเนะตอบแบบไม่ยี่หระ

                “ถ้าฉันไม่มาแล้วนายจะทำอะไร!” ฮิมูโระขึ้นเสียงใส่

                “เล่นกิจกรรมเข้าจังหวะมั้ง! คนเขาจะทำอะไรกันต้องรอให้นายมาอนุมัติหรือไง” อาโอมิเนะโต้กลับ “คางามิมันโตแล้วนะเว้ย”

                “แต่ฉันไม่ไว้ใจนาย” ในฐานนะนักบาสคนหนึ่งแล้วอาโอมิเนะคือคนที่สุดยอด แต่ในฐานะคนรักฮิมูโระไม่แน่ใจ แม้ว่าคางามิจะชอบอาโอมิเนะ ฮิมูโระยังคิดว่าคางามิน่าจะเลือกคนที่ดีกว่านี้ “จะแน่ใจได้ไงว่านายไม่บังคับไทกะ”

                “บังคับ? ตัวใหญ่ขนาดนี้ต้องเอาเชือกมามัดก่อนล่ะถึงจะทำได้!” คนถูกกล่าวหาว่าใช้กำลังชักของขึ้น

                “อะไรนะ ใช้เชือกงั้นเหรอ!” คนเป็นพี่กำหมัดแน่น น่ากลัวว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอาโอมิเนะอาจถูกขวาพิฆาตก็เป็นได้

“เดี๋ยวก่อนทัตสึยะ!” คางามิรีบดึงตัวอาโอมิเนะให้ไปอยู่ด้านหลังก่อนจะโดนเข้าใจอะไรผิดไปมากกว่า “อาโอมิเนะไม่ได้บังคับอะไรนะ ไม่มีเชือกไม่มีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ไอ้รอยที่คอเนี่ย...ฉัน...ฉัน” คางามิพูดตะกุกตะกัก “ฉันยอมเขาเอง....น่ะ”

“...ไทกะ....” คนเป็นพี่มองตาค้าง “มายแองเจิ้ลไทกะ....” นี่น้องชายเขาโตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วหรือนี่(?)

“คือแต่ มันไม่ได้ทำถึงขนาดนั้นนะ แบบว่ามัน” คางามิรีบแก้ตัว อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้สึกผิดน้อยลงที่ไม่ได้ทำผิดสัญญาทั้งหมด

“แค่ลูบๆคลำๆ” อาโอมิเนะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้น

“ใช่....แค่ลูบๆคลำๆ เอ๊ย!”  คางามิหันไปตบปากอาโอมิเนะจนแดง “นายพูดตรงไปแล้ว!” ทั้งหน้าทั้งหูคางามิแดงเถือกไปหมด

“ก็จะได้รู้ไงว่าไม่ได้ผิด สัญญา” หนุ่มผมน้ำเงินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่จะโดนบีบคออยู่แล้ว “ก็คนนี่หว่าไม่ใช่นักบวชนะเฟ้ย ถึงได้ไม่คิดอะไรเลย”

“จะบวชไม่บวชตอนนี้ฉันก็ห้าม!” ฮิมูโระพูดขึ้นเมื่อตั้งตัวได้แล้ว เขาพ่นลมออกจมูกเป็นการคลายความโกรธ “ไทกะไม่ได้โดนบังคับก็ดีแล้ว เพราะฉันไม่ยอมแน่ถ้านายคิดจะใช้กำลังกับน้องชายฉัน”

“ไว้ฉันจะหาเชือก...อุก!” อาโอมิเนะโดนอัดเข้าท้องจนพูดต่อไม่ได้

“เข้ามาก่อนเถอะ เดี๋ยวห้องข้างๆจะว่าเอา” คางามิพาฮิมูโระเข้าไปในห้องรับแขกโดยไม่สนใจอาโอมิเนะที่ยืนตัวงอกุมท้องอยู่

“...หนอย ไว้จะเอาคืนซะให้เข็ด”

                แต่ เรื่องจะเอาคืนของอาโอมิเนะก็ต้องพักไว้ก่อนเพราะฮิมูโระจะมาค้างกับคางามิ ทำให้อาโอมิเนะที่ตั้งใจจะกลับรถไฟเที่ยวสุดท้ายได้แต่นั่งเซ็ง พอฮิมูโระมาคางามิก็คลุกอยู่แต่กับฮิมูโระสองคน ถึงจะเพราะช่วยกันทำมื้อเย็นก็ตาม

                เสียดายผ้ากันเปื้อนใจจะขาด!

“มื้อเย็นนี่นายจะทำอะไรบ้างล่ะ” ฮิมูโระถามขณะกำลังหุงข้าวสวยตามที่คางามิบอก

“เทริยากิ...” คางามิพูดเสียงเบา “อาโอมิเนะชอบน่ะ”

“หืมม...” ฮิมูโระเหล่ไปทางอาโอมิเนะที่เปลี่ยนมาดูทีวีแทนจ้องพวกเขาแล้ว(ที่จริงดู ผ้ากันเปื้อน) “เอาใจกันน่าดูเลยนะ” คางามิเกือบจะทำมีดบาดมือตัวเองแทนจะได้หันไก่

“หมอนั้นบ่นๆว่าอยากกิน เลยอยากกินตามขึ้นมา ไม่ได้เอาใจอะไรขนาดนั้นหรอก” คนฟังเหตุผลไร้น้ำหนักของคางามิยิ้มนิดๆ ฮิมูโระหยิบผักมาใส่ชามแล้วไปวางไว้หน้าเคาเตอร์

“อาโอมิเนะคุง มาช่วยหันผักหน่อยได้ไหม?” ฮิมูโระเรียกแขกที่มาก่อนหน้าเขา

“ห๋า ทำไมฉันต้องทำด้วย แค่นายสองคนก็เต็มครัวแล้ว” อาโอมิเนะโบกมือว่าเขาขี้เกียจ

ฮิมูโระเลิกคิ้วมอง “ไทกะ นายเคยพูดไว้ใช่ไหมว่าถ้ามีแฟนสักคน นายจะให้ช่วยทำกับข้าวด้วยน่ะ” คางามิที่โดนถามหันมามองอย่างงงๆ พอเห็นนิ้วมือไขว้กันด้านหลังฮิมูโระเขาก็เข้าใจ

“เออ ใช่...” หนุ่มผมแดงเออออตอบไปตามที่ฮิมูโระพูด “ดูรักกันดีออก”

อาโอมิเนะหน้าหงิกแต่ก็ยอมช่วย หันผักให้ตามที่บอก ฮิมูโระหันมายักคิ้วให้คางามิว่าวิธีเกลี้ยกล่อมของเขาได้ผล คางามิกลั้นหัวเราะไม่ให้อาโอมิเนะรู้ ก็ไม่ได้แกล้งซะทีเดียวเพราะคางามิชักคิดแล้วว่าแฟนที่ช่วยกันทำกับข้าว ...ก็น่ารักดี

“ก็มีดีที่พยายามเอาใจมั่งล่ะนะ” ฮิมูโระคืนภาษีดีๆให้อาโอมิเนะ 0.5 เปอร์เซ็นต์

“บทจะกวนก็กวนจนน่าเตะ” คางามิเล่าเรื่องที่พวกเขาทะเลาะกันให้ฮิมูโระฟัง “เพราะยอมมาง้อหรอกนะถึงได้คืนดีด้วย”

“ใครง้อไม่ทราบ” อาโอมิเนะเอาชามผักที่หั่นเสร็จแล้วมาวางที่เคาเตอร์ “ฉันเห็นใครบางคนงอนไม่เข้าท่าเลยต้องมาดูต่างหาก” อาโอมิเนะเท้าแขนกับเคาร์เตอร์ “ฉันยังไม่ลืมเรื่องที่นายแอบไปอยู่กับรุ่นพี่คนนั้นะ”

“รุ่นพี่คิโยชิเกี่ยวไรด้วย” คางามิหันมาเถียงกับอาโอมิเนะ “แล้วนั่นฉันโกรธ ไม่ใช่งอนเจ้างั่ง”

ฮิมูโระมองคางามิกับอาโอมิเนะ เถียงกันไปมา ถึงนานๆทีจะมาหาคางามิสักทีแต่ทุกครั้งเขาก็จะเห็นคางามิกับอาโอมิเนะปะทะ คารมกันประจำ “เด็กกันจริงๆเลยน้าสองคนนี้นี่” เขาพึมพำตอนที่ตัวเองต้องมาทำมื้อเย็นต่อให้เสร็จเพราะเจ้าของห้องมัวแต่ไป ต่อปากต่อคำกับหนุ่มผิวแทนจนลืมข้าวเย็นไปแล้ว

หลังมื้อเย็นอาโอมิเนะลากคางามิ ให้ไปส่งที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ ฮิมูโระทำเป็นไม่ทักว่าทำไมต้องให้ลงไปส่ง วันนี้อาโอมิเนะทำตัวดี(ในแบบของอาโอมิเนะ)เขาเลยยอมอยู่เฉยๆ อีกอย่างมีฮิมูโระอยู่ด้วยอาโอมิเนะคงไม่ทำอะไรมากไปกว่าจูบ และเป็นตามฮิมูโระคิดไว้ไม่ผิด อาโอมิเนะไม่ยอมกลับไปมือเปล่าง่ายๆ ที่เขาให้คางามิลงมาส่งเพื่อชดเชยที่ถูกฮิมูโระขัดจังหวะ

“พอแล้วเจ้างั่ง เดี๋ยวคนเห็น” คางามิบอกอาโอมิเนะหลังจากที่เขาโดนปิดปากด้วยจูบของอาโอมิเนะจนจะขาดใจตายเพราะหายใจไม่ออก

“ใครจะบ้าโผล่มาตอนนี้กันล่ะ” อาโอมิเนะพาคางามิลงมาทางบันไดหนีไฟแทนที่จะเป็นบันไดหลัก เขาอยากจูบคางามิแต่ก็ไม่อยากให้ใครมาเห็น และเขาจะโดนงอนใส่อีก

“คงไม่มีใครบ้าเท่านายแล้วมั้ง” พูดจบคางามิก็ต้องสะดุ้งเพราะถูกอาโอมิเนะงับเข้าที่ต้นคอ “เจ้างั่งมิเนะ เกิดทัตสึยะเห็นรอยขึ้นมาจะทำไง!” คางามิดันไหล่อาโอมิเนะไว้แต่ไม่ค่อยจะเป็นผลเท่าไหร่เพราะคอเขามีรอยเพิ่มขึ้นมาอีกรอยแล้ว

“หมอนั้นรู้อยู่แล้วล่ะน่า” พอคางามิจะว่าอะไรอีก อาโอมิเนะก็จับจูบปิดปากซะ ถึงคางามิจะตบบ่าเขาเป็นการประท้วงแต่อาโอมิเนะก็ทำตามใจตัวเองต่อไปจนกว่า เขาจะพอใจ เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระคางามิก็ผลักหน้าอาโอมิเนะซะหงาย

“นายไปตายอดตายอยากมากจากไหนฟะ!”

“ช่วยไม่ได้ เมื่อกี้โดนขัดจังหวะไปนี่หว่า” อาโอมิเนะยักไหล่ “ถือว่าชดเชยที่ทำฉันอารมณ์ค้างแล้วกัน”

พออาโอมิเนะพูดเรื่องที่เกิด ขึ้นก่อนฮิมูโระจะมา คางามิก็หน้าแดงแข่งกับสีผมเพราะเขาดันลืมไปซะได้ ทั้งที่ใจเต้นจนแทบจะแล่นออกมาจากอกตอนที่โดนฮิมูโระจับได้แท้ๆ “ก็นะ....” คางามิเกาท้ายทอยเพราะไม่รู้พูดอะไรดี

“ไว้คราวหน้าแล้วกัน” อาโอมิเนะตกลงให้เองเสร็จสรรพ

“เฮ้ย ฉันไม่ทันบอกเลยว่าจะทำ...แบบนั้น กับนายอีก!”

“ถึงตอนนั้นนายก็ใจอ่อนอีกอยู่ ดีนั่นล่ะ” อาโอมิเนะจับคางามิสั่นไปมา “ไม่งั้นฉันจะทำให้เคลิ้มเอง” หนุ่มผิวแทนยักคิ้วและยิ้มอย่างมั่นใจใจฝีไม้ลายมือ(?)ของตัวเอง คางามิปัดแขนอาโอมิเนะออก

“ตอนนี้กินแห้วไปซะเถอะ” อดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ เขาดันตัวอาโอมิเนะให้กลับเข้าอาคาร “นายได้อดไปจนถึงเปิดเทอมแน่” คางามิออกแรงดันอาโอมิเนะไปถึงหน้าปะตูอพาร์ทเม้นท์ซึ่งไม่ไกลนักจากทางหนี ไฟที่พวกเขาหลบไปจู๋จี๋กัน

“ถึงเปิดเทอมเลยเรอะ!” อาโอมิเนะพยายามขืนตัวไว้ไม่ยอมออกปะตู เขาจับขอบปะตูไว้แน่นจนคางามิอยากจะให้เท้ายันออกไปแทน “นายจะปล่อยให้น้องชายฉันห่อเหี่ยวอยู่แบบนี้เนี่ยนะ”

“ให้มันหลุดไปเลยก็ดี!!” คางามิใช้มือดันหัวอาโอมิเนะ มาพูดเรื่องทะลึ่งหน้าอพาร์ทเม้นท์ได้ไงวะ

“น้องชายฉันไม่ใช่ใบไม้นะเจ้าบ้างามิ”

ฝ่ายที่โดนดันตัวอยู่ยังดื้อไม่ ยอมง่ายๆ คางามิเลยต้องใช้วิธีที่เขาไม่อยากจะทำเลยถ้าเป็นไปได้ แต่กลัวคนจะมาเจอว่ามีเด็กหนุ่มม.ปลายสองคนมาพูดเรื่องสัปดนกันหน้าปะตูทาง เข้าอพาร์ทเม้นท์ คางามิเลยจูบอาโอมิเนะไปทีนึงและอาศัยจังหวะที่หนุ่มโทโองงกับการถูกจูบแบบ ไม่ตั้งตัว เขาก็ผลักอาโอมิเนะออกไปได้สำเร็จ

“เฮ้ย คางามิ เล่นแบบนี้ขี้โกงนี่หว่า” อาโอมิเนะเกาะหน้าปะตูแล้วพูดผ่านกระจก

“อยากดื้อทำไม” หนุ่มผมแดงกอดอกมองอาโอมิเนะ “คืนนี้นายก็ฝันต่อเอาเองเถอะ” คางามิเมินชายหนุ่มผิวแทนแล้วขึ้นลิฟต์กลับไปอย่างสะใจนิดๆ คนถูกเมินกัดฟันเจ็บใจ

“เจ้าบ้างามิอย่าให้มีโอกาสนะ ฉันจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย!”

 

ดูท่าว่าอาโอมิเนะจะมีโอกาสเอา คืนได้น้อยเต็มทีเพราะเมื่อคางามิกลับขึ้นมาบนห้อง เขาก็เจอโบชัวร์สถานที่ท่องเที่ยววางอยู่เต็มโต๊ะในห้องรับแขกเลย ฮิมูโระขนเอาโบชัวร์พวกนี้ติดมาด้วยเพราะเขากะจะมาชวนคางามิไปเที่ยวต่าง จังหวัดช่วงปิดเทอมหน้าหนาว

“ไม่ไ