[Kuroko-Fanfic] Blue Flame 13 /AoKaga/

posted on 17 Aug 2014 11:31 by taminkn in Fanfic directory Fiction, Cartoon
รีบมาต่อแล้วค่ะ แต่ก็ทิ้งระยะห่างพอสมควร OTL ....ขอโทษค่ะ
ตอนนี้เกือบๆจะเป็นตอนส่งท้ายแต่ไม่ท้ายสุดของคู่แย่งซีนแล้ว(ดาเมจกว้างมาก)
ตอนต่อๆไปจะกลับมาเป็นฟ้าไฟเป็นหลักตามเดิม จะดราม่ามุ้งมิ้ง หรือถูกกแย่งซีนอีกยังไง
ก็รออ่านกันนะคะ ^^
 
 
*****************************************
 

Blue Flame 13

 

               เพราะดับเบิ้ลเดทคราวนี้มีคุโรโกะไปด้วย นอกจากไม่ต้องกังวลว่าอาโอมิเนะจะทำอะไรลามกแล้วคางามิยังได้เลือกที่ที่เขาอยากจะไปเที่ยวเองอีกด้วย ถึงเหตุผลจริงๆคือทั้งคุโรโกะและอาโอมิเนะไม่รู้จะไปที่ไหนเลยโบ้ยมาให้คางามิเลือกก็เถอะ แต่คนที่เพิ่งได้มาเหยียบญี่ปุ่นแค่ปีเดียวอย่างคางามิมีหรือจะสนใจ หนุ่มผมแดงเลยหาที่เที่ยวตามใจตัวเองสุดๆ  

               “อยู่บ้านก็ทำกับข้าว มานี่ก็มาทำคอนเนียคุ นายจะเตรียมตัวออกเรือนหรือไง?” อาโอมิเนะบ่นเมื่อพวกเขาต้องมาเรียนทำคอนเนียคุ(หัวบุก)อาหารขึ้นชื่อของกุนมะตามที่คางามิอยากทำ

               “นายบอกให้ฉันเที่ยวตามใจเองนะ” คางามิทำไม่รู้ไม่ชี้กับหน้าบึ้งๆของอาโอมิเนะ “ทำแล้วก็จะให้นายกิน ก่อนด้วย หรือไม่อยากกินล่ะ?”

               หนุ่มผิวแทนมองชุดผ้ากันเปื้อนที่คางามิใส่ “....ก็ได้...” เพราะผ้ากันเปื้อนหรอกนะเขาถึงจะเลิกบ่น “แต่ทำไม่อร่อยฉันจะทำโทษทีหลัง” อาโอมิเนะยื่นมือไปจับเอวคางามิแล้วก็โดนคุโรโกะสับด้วยสันมือทันที

               “เกรงใจอาจารย์ผู้สอนหน่อยครับ” คุโรโกะหมายถึงคุณป้าที่เป็นผู้รับผิดชอบคอสทำคอนเนียคุที่พวกเขามาเรียนกันวันนี้

               “นี่ก็ขัดจริง! บอกมา นายรับสินบนอะไรมาจากฮิมูโระ!?”

                    “ถึงไม่รับก็ขัดได้ครับ แค่หมั่นไส้เฉยๆ” คุโรโกะตอบหน้าตาย

               คางามิทำไม่สนใจอดีตคู่หูแสง-เงาที่ยังต่อร้องต่อเถียงกันไม่จบ เขาลงมือทำคอนเนียคุกับอาจารย์สาวมากวัยอย่างขมักเขม้น ไม่นานคอนเนียคุที่คางามิทำก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง ซึ่งคุณป้าเจ้าของคอสเรียนจะเอาไปทำอาหารให้พวกเขาทานต่อจากนี้ พวกคางามิจึงไปนั่งรอในห้องรับประทานอาหารอาหารข้างๆกันแล้วเริ่มกลับมาคุยเรื่องฮิมูโระกับมุราซากิบาระต่อ

               “พวกนายแน่ใจได้ไงว่าแผนดับเบิ้ลเดทของคิเสะจะไปรอด?”

               “ไม่ครับ/ ไม่อ่ะ” คุโรโกะกับอาโอมิเนะพูดพร้อมกัน

               “แล้วก็ยอมทำตามแผนเนี่ยนะ!” คางามิทำหน้าเหวอ พวกทีมปาฎิหาริย์นี่ยังไงของเขากัน?

               “ฉันจะไปรู้ใจพี่ชายนายได้ไงเล่า” อาโอะมิเนะเถียง “อีกอย่างพวกเราก็แค่หาทางให้สองคนนั้นออกไปเที่ยวด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ไปวางแผนสร้างสถานการณ์อะไรเลย”

               “อาคาชิก็ไปด้วยนี่ครับ หวังว่าเขาคงทำอะไรสักอย่าง” คุโรโกะคิดว่างั้น

               “อย่างกะคราวของฉันมันดีนักนี่” อาโอมิเนะยังไม่ลืมเรื่องที่สวนสนุกสุดหรรษาของเขากับคางามิเลย “ยกเว้นอาคาชิจะจับฟุริวาว่ามาขู่ให้ฮิมูโระยอมยกโทษให้มุราซากิบาระ คิดว่าไง”

               “ไอเดียไม่สร้างสรรค์เลยครับ”

               “ฟุริฮาตะไม่ใช่ตัวประกันนะ!” คางามิเผลอจับแก้มที่เคยโดนกรรไกรเฉี่ยวอย่างเสียวสันหลังวาบ “หมอนั้นคงไม่ทำแบบนั้นหรอก ...ใช่ไหม?”

              

               ถึงไม่ใช่ตัวประกันก็เหมือนเป็นอยู่ดี ฮิมูโระคิดอย่างนี้ตลอดเวลาที่ต้องเขาคอยตามดูว่าฟุริฮาตะจะรอดไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ฮิมูโระเดาไม่ถูกว่าอาคาชิคิดอะไรอยู่ ถึงจะเป็นการจับคู่เดทกันเพื่อให้เขามาเที่ยวกัยมุราซากิบาระ แต่อาคาชิไม่จำเป็นต้องปฎิบัติกับฟุริฮาตะเหมือนกับว่านี่เป็นการเดทกันจริงๆ ตั้งแต่ที่ร้านอาหารจนถึงศาลเจ้า ฟุริฮาตะกับอาคาชิยังคงจับมือกันอยู่(ถึงฟุริฮาตะจะตัวสั่นในบางครั้ง)

               “เพื่อนนายอยากทำอะไรกันแน่” ฮิมูโระถามมุราซากิบาระอย่างอดรนทนไม่ได้

               “ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ” มุราซากิบาระพูดห้วนๆ เพราะยังหาทางคืนดีกับฮิมูโระไม่ได้เขาเลยหงุดหงิด มุราซากิบาระจึงไม่สนใจว่าอาคาชิกับฟุริฮาตะจะเป็นยังไง

               “....นายนี่ไม่คิดจะสนใจอะไรเลยสินะ”

               “เปล่าสักหน่อย มูโระจินอย่าชวนทะเลาะสิ” มุราซากิบาระรีบแก้ตัว เขาไม่ชอบอะไรอย่างนี้เลย

               “คนที่หาเรื่องทะเลาะกันตั้งแต่แรกคือนายนะ”

               “ก็เพราะมูโระจินจะหนีกลับอเมริกาต่างหาก!” มุราซากิบาระพูดเสียงดังจนอาคาชิกับฟุริฮาตะที่กำลังอ่านป้ายอธิษฐานต้องหันมามอง “....ฉันถึงไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายไง” คนไม่เคยยอมลงให้ใครพยายามจะพูดความรู้สึกแท้จริงของตัวเอง ฮิมูโระคือเพื่อนคนสำคัญ และการที่อีกฝ่ายจะไปอยู่ซะไกลถึงอเมริกา มันทำให้มุราซากิบาระรู้สึกเหมือนถูกลืมทิ้งไว้ข้างหลัง

               “ฉันผิดหรือไง?” ที่จริงแล้วเรื่องทั้งหมดนี้จะจบลงเพียงแค่ฮิมูโระบอกมุราซากิบาระไปว่า เรื่องกลับอเมริกาเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่เพราะถูกมุราซากิบาระทำตัวแย่ๆใส่ ฮิมูโระจึงไม่พูดออกไป “ครั้งนี้นายทำตัวไม่ดีมากเกินไปแล้วนะอัทสึชิ ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อนกัน เราก็ตัดเพื่อนกันวันนี้เลยแล้วกัน” ฮิมูโระว่าพลางหันหลังเดินกลับออกไปจากศาลเจ้า เขาทิ้งบรรยากาศดีๆกับทิวทัศน์ที่ไม่เคยได้เห็นไว้เบื้องหลัง เพราะไม่มีอารมณ์จะเที่ยวฮิมูโระจึงไม่รู้สึกเสียดายอะไร

               ยกเว้นแต่เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่ง

มุราซากิบาระอ้าปากค้าง ตั้งแต่ที่เคยทะเลาะกันมา ฮิมูโระก็พยายามอดทนกับพฤติกรรมโตแต่ตัวของมุราซากิบาระมาตลอด ครั้งที่แข่งกับเซย์รินพวกเขาก็ยังร่วมเล่นด้วยกันได้ และอีกหลายๆครั้งที่มุราซากิบาระเอาแต่ใจจนต้องให้ฮิมูโระปราม แม้กระทั้งตอนนี้ที่พวกเขาทะเลาะกัน ฮิมูโระยังคงใช้ความอดทนกับมุราซากิบาระอยู่ จนกระทั่งมาเป็นฝ่ายพูดเองว่าจะตัดเพื่อนกับมุราซากิบาระแล้ว

“คุณฮิมูโระ!” ฟุริฮาตะจะวิ่งไปรั้งตัวหนุ่มผมดำไว้แต่อาคาชิดึงมือเขาไว้ก่อน

“ต้องให้อัทสึชิจัดการเรื่องนี้เอง”

“สองคนนั้นทะเลาะกันหนักขึ้นแล้วนะ”

“คอยสักพักก่อน” อาคาชิปรา