[Saint Seiya LC-Fanfic] :::Demon Bride::: Shion x ???

posted on 20 Nov 2014 02:42 by taminkn in Fanfic directory Fiction, Cartoon

มาลงดึกๆเพราะนอนไม่หลับถ้าไม่ต่อให้จบ
เป็นฟิคที่เคยลงบอร์ด Saint Seiya ไว้ครึ่งเรื่อง แล้วเพิ่งมาต่อให้จบค่ะ
เป็นพลอตที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนอ่าน เจ้าสาวแห่งทางสายไหม เล่มแรกๆนู้นเลย
แล้วก็เอามาผสมนั่นปนนี่จนออกมาเป็นเรื่องนี้ค่ะ
คู่อาจจะแรท์ ใครไม่ชอบปิดได้นะคะ ^^

*******************************************

Demon Bride
 
“ที่หมู่บ้านนี้จะมีเทศกาลฉลองอะไรรึขอรับอาจารย์” เด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ถามชายชราที่ยืนอยู่ข้างกายตนด้วยความสงสัย แม้ว่าสายตาจะลอดผ่านหน้าต่างไม้บานใหญ่ เพื่อมองผู้คนที่ทยอยกันออกมาชุมนุมกัน ณ ลานกว้างของหมู่บ้านที่เด็กหนุ่มและผู้เป็นอาจารย์พึ่งเข้ามาพำนักไม่นาน ทุกคนในหมู่บ้านไม่ว่าใครก็มีสีหน้าตื่นเต้นและเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง เสาไม้ ผ้าสี และอาหารถูกจัดเตรียมไว้มากมาย
“ไม่เชิงว่าฉลองหรอก แต่เดี๋ยวเจ้าก็รู้” ผู้ทรงภูมิและมากวัยกว่ากอดอกด้วยท่าทีสบายๆ สีหน้าไม่ได้เคร่งเครียดอะไรดูรื่นเริงเสียด้วยซ้ำทั้งที่ไม่บอกอะไรลูกศิษย์ตัวเองสักคำ
ออกจะไม่ผิดวิสัยของ ฮาเคร นักรบเฒ่าแห่งจามิลผู้เป็นอาจารย์ แต่ชิออนสงสัยและอดจะคาดเดาไมได้ว่าอาจารย์มีนัยอะไรอยู่ เมื่อสองวันก่อนหลังจากถูกเรียกตัวจากแซงค์ทัวรี่ ชิออนก็ต้องออกเดินทางต่อทันทีที่เข้าพบอาจารย์และถูกพามายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นชิน  ฮาเครบอกแค่ว่าหัวหน้าหมู่บ้านคือสหายเก่าของตน และต้องการความช่วยเหลือจึงได้ขอร้องให้มายังหมู่บ้านแห่งนี้โดยเร็วที่สุด
“หน้าที่นี้ต้องให้เซนต์ช่วยด้วย” ฮาเครก้มลงบอกลูกศิษย์ “และนั่นคือหน้าที่ของเจ้า” เขาชี้ไปยังจุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ออกไปมากจนต้องหลี่ตามอง ก่อนจุดที่ว่านั้นจะเคลื่อนตัวเข้ามาเรื่อยๆ ชิออนจึงเห็นได้ถนัดตาว่านั่นเป็นขบวนรับเจ้าสาวจากต่างหมู่บ้าน หากว่าเจ้าสาวเป็นหญิงต่างหมู่บ้าน  เจ้าบ่าวจะตั้งขบวนม้าไปรับตัวหญิงสาวมา บางครั้งการเดินทางอาจจะใช้เวลาหลายวัน ฮาเครคงกะเวลาที่ขบวนเจ้าสาวมาถึงอย่างพอดิบพอดี
กลุ่มชายฉกรรจ์บนหลังม้าทั้ง 6 ชีวิตชะลอม้าเมื่อเข้ามาในเขตหมู่บ้าน เหล่าคนที่รออยู่ต่างตบมือและส่งเสียงเรียกด้วยความยินดี ชิออนมองภาพเหล่านั้นด้วยความสนใจ เพราะขณะที่เขาอยู่จามิลก็มักจะเก็บตัวอยู่กับคลอธ หรือไม่ก็ไปยังแซงค์ทัวรี่เพื่อฝึกตน การได้เห็นงานรื่นเริงของคนต่างหมู่บ้านเป็นอะไรที่น่าสนใจไม่น้อย และความสนใจของเด็กหนุ่มก็ทวีมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เห็นร่างเล็กของเจ้าสาวต่างเมือง
 เจ้าสาวปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมยาวจนถึงช่วงอก เธอนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสุดท้ายของกลุ่ม โดยมีชายคนหนึ่งคุมม้าไว้ให้เพื่อกันเจ้าสาวจากแรงลมและเพื่อความปลอดภัย เมื่อคนดูแลลงจากหลังม้าและจูงมันเดินเข้ามายังลานกว้างเพิ่อให้ทุกคนได้เห็นเจ้าสาว  มือเล็กๆที่เต็มไปด้วยกำไรเงินแง้มผ้าคลุมขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองภาพรอบตัว ถึงจะยังมองไม่เห็นใบหน้าแต่ท่าทีที่หันไปทางนั้นทีทางนู้นที่ทำให้รู้ว่าเจ้าสาวกำลังตื่นเต้นกับสถานที่แปลกตา
ชิออนมองเธอตาไม่กระพริบเมื่อขบวนเจ้าสาวค่อยๆเดินผ่านหน้าเขาไป ไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจให้เขามองเจ้าสาวของชายอื่นได้แบบนี้ จะเพราะผิวสีน้ำผึ้ง หรือรูปร่างที่เล็กสันทัดกว่า หรือจะเพราะว่า.... ดวงตาสีน้ำตาลและรอยยิ้มขี้เล่นที่เห็นเพียงแวบเดียวตอนที่ลมเย็นพัดผ่านพวกเขาทั้งสองอย่างจงใจให้มันเกิดขึ้น
“เสียมารยาทจริง เจ้ามองใต้ผ้าคลุมของเจ้าสาวคนอื่นได้ยังไง” ฮาเครพูดเหมือนจะดุ แต่จริงๆเขาแอบขำลูกศิษย์ของตนเองอยู่ ยังไงเสียก็ยังเป็นแค่เด็กวัยแตกเนื้อหนุ่ม
“ขะ..ขอโทษขอรับ”  ชิออนรีบก้มหน้าหลบ แก้มของเขาแดงแข่งกับสีสันของธงที่ประดับไว้รอบลานกว้าง “นางเป็นเจ้าสาวของบ้านใดหรือว่าของลูกท่านหัวหน้าหมู่บ้าน?” ทุกคนในหมู่บ้านถึงได้ออกมาต้อนรับเจ้าสาวกันพร้อมหน้าแบบนี้
“เปล่า เป็นเจ้าสาวของปีศาจ...” ฮาเครตอบทั้งที่ยังมีสีหน้านิ่งสนิท แต่เด็กหนุ่มกลับมีสีหน้าที่ต่างกัน
“ท่าน..หมายความว่าไง?” ชิออนคิดว่าตัวเองหูฝาด
“นางถูกรับตัวมาเป็นเจ้าสาวของปีศาจ เจ้าไม่เข้าใจตรงไหน?” ฮาเครหันมาสบตาศิษย์ของตน ก่อนจะออกเดินเพื่อตามขบวนเจ้าสาวไปด้วย
“...อะไรกัน” ชิออนยังคงนิ่ง ทั้งสงสัย ทั้งขนลุก ต่อภาพขบวนเจ้าสาวที่น่าจะนำความสุขมาสู่หมู่บ้านแห่งนี้ เด็กสาวที่ยังอยู่บนหลังม้าค่อยๆหันกลับมามองเขา ชิออนแน่ใจอย่างนั้นแม้ว่าจะไม่ได้สบตากับเธอ และทั้งที่คลุมหน้าไมได้เปิดขึ้น รอยยิ้มที่ได้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งก็เด่นชัดราวกับพระอาทิตย์บนผืนฟ้า
 

**********************************************


“ข้าก็ไมได้อยากทำเรื่องแบบนี้หรอก” หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับฮาเครและชิออนหลังจากที่ส่งตัวเจ้าสาวไปไว้ในถ้ำที่อยู่ด้านหลังของหมู่บ้าน  ที่นั้นถูกจัดเตรียมไว้เป็นเรือนหอ มีสภาพที่อยู่ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่งและน่าอาศัย...หากว่ามันไม่ได้ถูกเตรียมไว้เพื่อเรื่องน่ากลัวนี้ล่ะก็
“ข้าทำเพื่อปกป้องทุกคนในหมู่บ้าน” หัวหน้าหมู่บ้านเพื่อนเก่าของฮาเครถอนใจพร้อมๆกับควันยาสูบ เขาสูบกล่องยาอีกครั้งก่อนจะพ่นควันออกมา  “ตอนที่ข้ายังเด็ก ยายเคยเล่าเรื่องทำนองนี้ให้ฟังอยู่เหมือนกัน ข้าคิดว่าเป็นนิทานหลอกเด็กเสียอีก มีที่ไหนพอปีศาจมาอาละวาดให้เอาเจ้าสาวมาบูชายันให้มัน ท่าจะบ้า!!” หัวหน้าหมู่บ้านใส่อารมณ์ขณะพูด
“เป็นวิธีรับมือที่ไม่ค่อยน่าโสภาเท่าไหร่นะ” ฮาเครออกความเห็น ในแต่ละถิ่นที่อยู่อาจมีตำนานหรือเรื่องเล่าไม่เหมือนกัน แต่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินเรื่องแปลกๆทำนองนี้
 “คงต้องขอให้ท่านช่วยแล้ว! ข้าไม่อยากให้มันเกิดขึ้นในรุ่นลูกหรือหลานข้าอีกหรอกนะ”
“แล้ว...”ชิออนขัดผู้อาวุโสทั้งสอง “เด็กสาวคนนั้นล่ะ? นางไม่ใช่คนที่หมู่บ้านนี่...ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พวกท่านจะให้นางมาเสี่ยงหรือ?”
“เพราะงั้นเราถึงมาที่นี่ไงล่ะ” ฮาเครยิ้มให้ลูกศิษย์ที่ยังมีสีหน้ากังวล “ไม่ต้องห่วง ถ้าเจ้าต้องการช่วยเจ้าสาวล่ะก็...ไปเฝ้านางซะสิ”
“ห๋า?!” ชิออนทำตาโต


**********************************************


ถึงจะเป็นเจ้าสาวของปีศาจและเป็นแผนของฮาเครกับผู้ใหญ่บ้านที่ต้องการจะกำจัดปีศาจร้ายโดยใช้นางที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรมาเป็นเหยื่อล่อ  ...แต่การให้เขามาอยู่กับเจ้าสาว...ในเรือนหอ....สองต่อสอง...ก็เป็นอะไรที่ไม่สมควรอยู่ดี!!  ชิออนคิดสะระตะระหว่างยืนเฝ้าอยู่หน้าถ้ำอันเป็นสถานที่ที่ใช้เป็นเรือนหอของปีศาจ...อีกนัยหนึ่งคือ โรงอาหาร ของปีศาจ
“แล้วมันจะโผล่มาเมื่อไหร่ล่ะ” ผู้ใหญ่บ้านกับอาจารย์ก็ไม่ได้บอกว่าไอ้ปีศาจเจ้าปัญหามันจะมาตอนไหน ยังไง เมื่อไหร่ ปล่อยให้เขามายืนป่ำๆเป๋อๆอยู่แบบนี้
“หมายถึงเจ้าบ่าวของข้าเหรอ?” เจ้าสาวที่ยังสวมผ้าคลุมศีรษะไว้กระซิบถามชิออนจากด้านหลัง เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถอยห่างจากเด็กสาว “ข้าทำให้ตกใจหรือไง”
“...เปล่า...” ถึงจะมีแต่เพียงริมฝีปากและปลายคางโผล่พ้นผ้าคลุมหน้าออกมาให้เห็น ชิออนก็ยังมองเธออย่างไม่วางตา รูปหน้าเด็กสาวไม่ได้เรียว ริมฝีปากนั้นก็ไม่เล็กบางเหมือนนางในภาพวาด แต่มันก็อิ่มเอมกำลังดีเข้ากับแก้มสุกปลั่งสีน้ำผึ้ง และตอนนี้รอยยิ้มขี้เล่นก็ทำให้ชิออนรู้สึกว่าหน้าของตัวเองกำลังแดง
“งั้นก็ดี” เด็กสาวพูดอย่างกระตือรือร้น เสียงเธอห้าวกว่าที่ชิออนคิด แต่เขาชินกับผู้หญิงห้าวๆแบบศิษย์น้องยูซึริฮะที่จามิลอยู่แล้ว จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่จะเจอผู้หญิงในลักษณะเดียวกัน “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวข้าจะมาเมื่อไหร่ เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ”
“ข้ามาดูแลเจ้าก็จริง แต่เรื่องเป็นเพื่อนเนี่ย...คงจะไม่เหมาะ” ยังไงก็ยังอยู่ในฐานะเจ้าสาวจะให้มาใกล้ชิดสนิดสนมกับชายแปลกหน้าได้ยังไง และหลังจากที่กำจัดปีศาจนั้นได้ นางก็คงจะต้องแต่งกับใครสักคนในหมู่บ้านนี้อยู่ดี ชิออนคิดว่าตัวเองไม่ควรทำอะไรให้อีกฝ่ายเสียหาย
“ไม่เหมาะก็ช่างสิ!” เด็กสาวตอบเขากลับอย่างดื้อดึง หนำซ้ำยังเข้ามาจับมือเขาอีก “ข้ามองไม่ถนัด พาข้าเดินไปหน่อยสิ”
“ห้ามจับมือ” ชิออนพยายามสะบัดแต่แรงอีกฝ่ายก็พอๆกับเขา การดึงมือกันไปมาจึงยืดเยื้อ แถมยังทำให้เจ้าสาวหัวเราะร่าเสียอีก “เจ้าดื้อเกินไปหรือเปล่า!”
“ช่วย ไม่ ได้” เด็กสาวตอบอย่างยียวน “เจ้าก็ยอมเป็นเพื่อนข้าก่อนสิ ไม่งั้นข้าจะร้องไห้ใครต่อใครรู้ว่าเจ้าทำไม่ดีกับเจ้าสาว”
“เจ้าเข้ามาจับมือข้าเองนะ!” ชิออนทำตาดุ แต่สาวน้อยคลุมใบหน้าอยู่ตั้งครึ่งจะมองเห็นได้ไง
“นี่...ข้าจากบ้านมานะ ใจเจ้าจะทำเย็นชาใส่ข้าหรือไง” เด็กสาวทำเสียงอ่อน “ข้าพึ่งจะ 15 นะ! จู่ๆก็ต้องมาแต่งงาน พอมาถึงทุกคนก็ทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?”
“...ก็จริง” ถูกอยากที่นางพูด นางเป็นแค่เด็กสาวที่ต้องจากพ่อแม่มาแต่งงานกับชายต่างหมู่บ้าน มาอยู่ในที่ๆไม่รู้จัก แล้วแทนที่จะได้รับการต้อนรับจากครอบครัวฝ่ายชาย กลับถูกพามาทิ้งไว้คนเดียว...ในฐานะเจ้าสาวของปีศาจ...โดยที่ตัวเด็กสาวเองก็หาได้รู้ถึงชะตากรรมข้างหน้าว่าจะเจออะไรบ้าง
“น่า ข้าจะทำตัวเรียบร้อยกว่านี้ ไม่ดื้อกับเจ้าด้วย” เจ้าสาวต่อรองกับชิออน
“...ได้ แต่ถ้าห้ามอะไรเจ้าก็ต้องฟัง เข้าใจนะ” ในเมื่อเจ้าตัวบอกมาแบบนั้นเขาเองก็ต้องเข้มงวดสักหน่อย
“ฮะฮะ...งั้นอย่างแรก พาข้าไปเดินเล่นหน่อย ไม่ไปที่หมู่บ้านให้ใครเห็นหรอกน่า” เด็กสาวส่งมือให้ชิออนแทนการเข้ามาจับเขา “แค่จับมือ ข้าไม่ว่าหรอก”
“...” ชิออนมองมือเด็กสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจับมืออีกฝ่ายตามที่ขอ ชิออนไม่ได้แปลกใจนักที่มือนั้นไม่นุ่มนิ่มเอาเสียเลย ผู้หญิงจามิลเองถ้าไม่ฝึกปรือเป็นนักรบก็ต้องทำงานบ้านไม่ก็งานไร่จนเป็นเรื่องปกติ นางเองก็คงมาจากหมู่บ้านที่ขนบธรรมเนียมไม่ต่างกัน  แต่แรงมือทีบีบตอบกลับมาก็ออกจะเกินแรงของเด็กสาวทั่วๆไปอยู่หรอกนะ....
“เจ้าแอบคิดอะไรหรือเปล่าน่ะ” เด็กสาวหัวเราะคิกคักเมื่อพูดหยอกชิออน
“เปล่าสักหน่อย!” คนถูกหยอกหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม
“เอ้า พาไปได้แล้ว” ทั้งที่พูดแบบนั้นแต่เด็กสาวเป็นฝ่ายวิ่งนำไปก่อน ชิออนเลยต้องรีบวิ่งตามไปดักหน้าให้ทัน
“ข้าจะนำทางเอง เจ้านี่ไม่กลัวล้มซะเลย”
ฮาเครมองเด็กสองคนอยู่ห่างๆชายชราอดที่จะยิ้มกับภาพตรงหน้าไม่ได้ ดูท่าจะเข้ากันได้ดีแม้ว่าศิษย์ของเขาจะกระโตกกระตากไม่น้อย เพราะแบบนี้เขาถึงไม่ยอมบอกเรื่องบางเรื่องกับลูกศิษย์ตัวดียังไงล่ะ
“ก็เพื่อให้เรื่องมันง่ายขึ้นน่ะนะ....”


เพราะไปที่หมู่บ้านไม่ได้ชิออนจึงพาเด็กสาวมาที่ทุ่งเลี้ยงแกะ ช่วงกลางวันเป็นตอนที่ชาวบ้านกำลังต้อนแกะกลับพอดี อากาศตอนนี้กำลังดีไม่ร้อนเกินไปและมีลมพัดอยู่เนื่องๆ เพราะถ้าเกิดเจ้าสาวดื้อจะถอดผ้าหลุมหน้ากับชุดแต่งงานออก เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ซ้ำยังมั่นใจเสียด้วยว่าเธอต้องทำแบบที่เขาคิดอยู่แน่ๆ
“ข้าจะไปทางนู้น” เด็กสาวชี้ไปทางหนองน้ำที่เกิดจากฝนคั่งค้างในฤดูที่ผ่านมานี้ “อยู่นานๆข้าก็ร้อนได้นะ! ใส่ชุดซะเต็มยศขนาดนี้...” นางหยิบสร้อยลูกปัดและเครื่องเงินที่แขวนอยู่บนคอให้ดู “หรือจะให้ถอด?”
“อย่าเด็ดขาด!” ชิออนปรามไว้ก่อน เขาทั้งชอบทั้งหมั่นไส้รอยยิ้มใต้ผ้าคลุมนั่นจริงๆ แต่ระหว่างที่เดินมาด้วยกันจนถึงที่นี่นางก็ยังจับมือเขาไว้ไม่กระโตกกระเตกแล้ววิ่งนำไปเสียก่อน  ทั้งที่ออกจะตื่นเต้นมากแท้ๆ ชิออนรู้สึกได้จากการที่เด็กสาวแกว่งมือเขาเล่นมาตลอดทาง
 “เจ้า...เคยได้ไปไหนมั่งไหม?”  ด้วยท่าทีที่เจ้าสาวแสดงออกมานั้นทำให้ชิออนสงสัย เขาไม่คิดว่าหมู่บ้านนางจะแตกต่างจากที่หมู่บ้านนี้เท่าไหร่
“ไม่...” เด็กสาวตอบเสียงเบากว่าเดิมนิดหน่อย “ที่จริงข้าไม่ค่อยได้ไปไหนน่ะ...” และมีท่าทีระมัดระวังมากขึ้น 
“ไม่ได้ไปไหน?” ชิออนกำลังคิดว่าเธอมาจากหมู่บ้านไหนกัน “ที่บ้านเจ้าคงหวงสินะ”
“คือ...ไม่ได้หวงหรอก...แบบว่า...ที่นั่นไม่ใช่บ้านข้า” เสียงเด็กสาวเบาลงอีกจนเกือบจะไม่ได้ยิน
“เจ้าถูกรับมาเลี้ยงงั้นเหรอ?”
 เด็กสาวตกใจเล็กน้อยเมื่อชิออนหันกลับมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว “ก็....ไม่เชิง ข้ามาจากที่อื่น...ที่ไกลกว่านั้น” น้ำเสียงเธอกลับเป็นปกติ “แล้วข้ามีเหตุจำเป็นที่ต้องมาเป็นเจ้าสาว”
“...เหรอ....” ชิออนพยายามปะติดะต่อเอาตามความเข้าใจของตนเอง ว่านางคงจะเป็นเด็กที่รับมาเลี้ยง และคงไม่ได้รับการเอาใจใส่มากนัก เหตุจำเป็นที่นางว่าคงเป็นการยอมแต่งงานเพื่อช่วยครอบครัวที่อุปการะ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องมาเป็นเหยื่อสังเวยให้กับปีศาจ
“อย่าทำหน้าแบบนั้นซี่” เจ้าสาวตบแก้มชิออนเบาๆด้วยมือข้างที่ยังว่าง “เจ้านี่มาถามผู้หญิงแบบนี้ไม่ดีนา เว้นแต่จะมาเป็นเจ้าบ่าวข้า ข้าจะยอมตอบให้มากกว่านี้ก็ได้”
“....เจ้าเป็นคนอารมณ์ดีจังนะ” แม้จะไม่เห็นดวงตาของนาง  แต่ชิออนมั่นใจว่ามันจะมีประกายเย้าแหย่ในนั้น เจ้าสาวแค่ยิ้มกว้างให้เขาแทนคำตอบ
แม้เจ้าสาวแสนเอาแต่ใจจะไม่ถอดผ้าคลุมหน้า แต่นางกลับถอดรองเท้าหนังออกและถกชายกระโปรงกับกางเกงซับในขึ้นจนถึงเข่าเพื่อลงไปยืนแช่ในน้ำในหนอง ชิออนต้องทำเป็นมองไปทางอื่นแทน เขาต้องไม่มองใต้กระโปรงของเจ้าสาวคนอื่น!
ต่อให้...นางจะเป็นคนที่เขาอยากมองก็ตาม…


**********************************


“เจ้าสาวเป็นไงบ้างล่ะ?” ฮาเครถามชิออนเมื่อลูกศิษย์กลับมาที่พักในช่วงเย็น
“ดีขอรับ นางร่าเริงจนเกินกว่าเหตุด้วยซ้ำไป” เด็กชายถอนหายใจ เขาเกือบจะต้องลากเจ้าสาวกลับจากทุ่งเลี้ยงแกะซะแล้ว เพราะนางดื้อจะอยู่ต่ออีกแต่ชิออนไม่อยากเสี่ยงให้ชาวบ้านมาเห็น
“ก็ดี พวกเจ้าสนิทกันไว้นั่นล่ะดีแล้ว” ชายชราเคาะถาดอาหารที่เขาให้คนเตรียมเผื่อไว้ให้ลูกศิษย์ “เราไม่รู้ว่าปีศาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ เจ้าเฝ้าเจ้าสาวไว้นั่นล่ะดีแล้ว แก่ๆอย่างข้าคงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก”
ชิออนมองอาหารตรงหน้าพลางนึกถึงเด็กสาวที่ต้องอยู่ตา